Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/8157 K.2024/7089

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince, davacı vekilinin, davacı hakkında terör örgütü içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan yapılan yargılama neticesinde mahkumiyetine karar verildiği, hükmün kesinleşmesi üzerine infazına başlanıldığı, söz konusu hükmün Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 18/07/2018 tarih 2018/3030 Esas ve 2018/2467 Karar sayılı kararı ile kanun yarına bozulması üzerine mahkemece yeniden yapılan yargılama neticesinde, davacı hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği, müvekkilinin yargılamaya konu dosyada 17/10/2017 tarihinde göz altına alınması,

18/10/2017 ilâ 10/05/2018 tarihleri arasında hükmün haksız infaz edilmesi nedeniyle 50.000 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın kabulü gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Şırnak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/77 Esas, 2017/98 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacı hakkında terör örgütü içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan sonuç olarak 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 25/09/2017 tarih, 2017/1354 E. Ve 2017/1404 karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararı ile davacı hakkındaki hükmün 16/10/2017 tarihinde kesinleştiği, davacı vekili tarafından yapılan yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin Şırnak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31/01/2018 tarihli ve 2016/77 esas,

2017/98 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair mercii Şırnak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/02/2018 tarihli ve 2018/34 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyanın Yargıtay 16. Ceza Dairesi tarafından incelenmesi üzerine 18/07/2018 tarih 2018/3030 E ve 2018/2467 sayılı kararı ile ilgili değişik iş sayılı kararın bozulmasına ve infazın durdurulmasına karar verildiği,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/06/2018 tarih ve 2018/51541 sayılı kanun yararına bozma talebinin kabulü ile Mahkemeye iade edilen dosya hakkında Şırnak 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 31/01/2019 tarih 2018/659 esas ve 2019/81 karar sayılı ilamı ile davacı hakkında cebir ve tehdit etkisiyle atılı suçu işlediklerinden bahisle ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verildiği, bu kararın sanık davacı yönünden 08/01/2021 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen kararın sanık müdafiine tebliğ edilmediği, dava tarihinin 23/02/2021 olduğu ve davanın yasal süresi içerisinde açıldığı, davacının 17/10/2017 tarihinde gözaltına alındığı,

18/10/2017 cezaevine girişi yapılarak cezanın infazına başlandığı, 08/05/2018 tarihinde Şırnak İnfaz Hakimliğinin 2018/470 sayılı kararı ile Şırnak Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ,5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 141. maddesinde ''suç soruşturması ve kovuşturması sırasında'' gerçekleşen koruma tedbirlerine ilişkin hukuka aykırılıklar yönünden bu kanun hükümlerine göre tazminat istenebileceği belirtilerek,

madde metninde bu aykırılıklar tahdidi şekilde sıralanmış olup, aynı Kanunun 323/3. maddesinde ''Yargılamanın yenilenmesi sonucunda beraat veya ceza verilmesine yer olmadığı kararının verilmesi halinde, önceki mahkûmiyet kararının tamamen veya kısmen infaz edilmesi dolayısıyla kişinin uğradığı maddî ve manevî zararlar bu Kanunun 141 ilâ 144 üncü maddeleri hükümlerine göre tazmin edilir'' hükmüne yer verilmiş ise de,

maddede sadece yargılamanın yenilenmesi sonucunda beraat veya ceza verilmesine yer olmadığı kararının verilmesi ibarelerine yer verilmiş olması ve maddenin atıfta bulunduğu kapsamda kalan 141. maddenin 1(f)bendinde ’’Mahkûm olup da gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süreleri, hükümlülük sürelerinden fazla olan veya işlediği suç için kanunda öngörülen cezanın sadece para cezası olması nedeniyle zorunlu olarak bu cezayla cezalandırılan’’ kişilerin tazminat isteyebilecekleri belirtilmiş olup;

somut olayda davacının (sanığın) tahliye edildiği tarihe kadar ceza infaz kurumunda geçirmiş olduğu sürenin, mahkum olduğu hükümlülük süresi olan 1 yıl 13 aylık süreyi aşmadığının anlaşılması karşısında davacının tazminat talep etme şartları oluşmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,