Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/9056 K.2025/151

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız tutukluluk nedeniyle 100.000 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davanın beraat kararının kesinleştiği tarih olan 08.10.2019 tarihinden itibaren bir yıllık yasal süre içinde açılmadığından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğu, davacı hakkındaki tazminata esas dosyanın 24.02.2021 tarihinde kesinleştiği, davanın süresinde açıldığı, davanın kabul edilmesine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/488 Esas - 2019/427 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 28.08.2018 - 01.10.2019 tarihleri arasında 399 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda 01.10.2019 tarihinde yüze karşı okunan beraat kararı ile beraat ettiği, lehe veya aleyhe istinaf edilmeyen bu kararın her ne kadar mahkeme tarafından 24.02.2021 tarihinde kesinleştiği bildirilmiş ise de, beraat kararının yüze karşı verilmiş olması,

aleyhe veya lehe istinaf olmaması dikkate alındığında en son 08.10.2019 tarihinde kesinleşmiş olacağı, davanın 09.06.2021 tarihinde açıldığı, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142/1 maddesi uyarınca 1 yıllık hak düşürücü süre içinde davanın açılmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince süre yönünden reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan yargılandığı Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/488 Esas, 2019/427 Karar sayılı dosyasından 01.10.2019 tarihinde beraatine hükmedildiği, beraat kararının 07.04.2021 tarihinde düzenlenen kesinleştirme şerhine göre 24.02.2021 tarihinde kesinleştiği, tazminata esas Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.03.2022 tarihinde vermiş olduğu cevabi yazıda da "beraat kararının 24.02.2021 tarihinde kesinleştiğini" belirttiği, bu nedenle davacının beraat hükmünün 24.02.2021 tarihinde kesinleştiği,

CMK'nın 142. maddesinin 1. fıkrasına göre karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her hâlde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulabilir amir hükmü dikkate alındığında davanın 1 yıllık süresinde kabul edilerek esasına ilişkin karar verilmesi gerektiği gözetilmeden hüküm tesisi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,