Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/1399 K.2023/4897

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2016 tarihli ve 2016/315 Esas, 2016/565 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 11.04.2021 tarihli ve 2016/329214 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ... ile şikayetçi ...'ın evli oldukları, aralarında yaşanan sorunlar nedeniyle şu anda ayrı yaşadıkları, müşteki beyanına göre boşanma davalarının devam ettiği, sanığın 07/03/2016 ile 08/03/2016 tarihlerinde Whatsapp isimli mesajlaşma programından müştekinin kullanımında olan [TELEFON] numaralı telefonuna barışmak amaçlı mesajlar göndererek müştekinin huzur ve sükununu bozduğu iddiası ile açılan kamu davası açılmıştır.

Sanığın savunması ve dosyaya sunulan mesajlar incelendiğinde sanığın aile birliğinin devamı ve yeniden kurulması amaçlı olarak karşı tarafla görüşme isteğini belirten mesajlar olduğu, ayrılmaları durumunda müşterek çocuklarının geleceklerinin sıkıntılı olacağı yönündeki düşünce paylaşımından ibaret bulunduğu anlaşılmıştır.

TCK'nın 123/1. maddesinden düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun unsurlarından birisi sırf huzur ve sükunu bozmak maksadıyla bir kimseye ısrarla telefon edilmesi, gürültü yapılması ya da aynı maksatla hukuka aykırı başka bir davranışta bulunulmasıdır. Somut olay göz önünde bulundurulduğunda sanığın müştekinin huzur ve sükununu bozma gayreti ile hareket etmediği anlaşılmaktadır.

Sanığın göndermiş olduğu mesajlarda aile birliğinin korunması gayesine yönelik olduğu anlaşılmaktadır. Sanığın savunmasının aksini gösterir herhangi bir delil elde edilememiş olması dikkate alınarak yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yerel mahkeme kararında yapılan inceleme neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde, aralarındaki sorunlar sebebi ile ayrı yaşayan katılan ve sanığın evli oldukları, sanığın eşi ile barışmak amacı ile mesajlar gönderdiği, bu mesajların sırf huzur ve sükûnunu bozmak maksadıyla olmayıp evlilşk birliğini yeniden kurmak amacına dayandığı dikkate alınarak mahkemece sanığın beraatine dair hüküm tesisinde hukuka aykırılık görülmemiş olup katılan vekilinin temyiz itirazları reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2016 tarihli ve 2016/315 Esas, 2016/565 Karar sayılı kararında açıklanan nedenlerle katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,