Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/198 K.2023/5348

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine mahkemece kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikten önceki 427 nci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 18.01.2016 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının Kayseri Emniyet Müdürlüğü cinayet Büro Amirliğinde şef olarak görev yapmakta iken 04.09.2009 tarihinde Edirne Cumhuriyet Başsavcılığının talimat gereğince gözaltına alındığını, 07.09.2009 tarihinde çıkarıldığı mahkemece yapılan sorgulama neticesinde tutuklanmasına karar verildiğini, 31.06.2010 tarihinde tahliye edildiğini ve uyuşturucu madde ihraç etmek suçundan yapılan yargılama neticesinde beraatine karar verildiği belirterek, haksız tutuklama kararı nedeniyle 10.000,00 TL maddi ve 250.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 25.01.2016 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın süresinde açılmadığını, davacının kendi eylem ve kusurları nedeniyle tutuklandığından tazminata hak kazanamayacağını, davacının zararını delillendirmediğini, talep edilen maddi ve manevi tazminat miktarının fazla olduğunu ve davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2016/45 Esas, 2016/81 Karar sayılı kararıyla maddi tazminat talebinin reddine ve 15.000,00 TL manevi tazminatın davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

4. Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2016/45 Esas, 2016/81 Karar sayılı kararının davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 22.03.2021 tarihli ve 2020/3948 Esas, 2021/2815 Karar sayılı kararı ile davacı lehine eksik manevi tazminata hükmedildiği ve dava adının hatalı yazıldığı gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma kararı üzerine Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.07.2021 tarihli ve 2021/234 Esas, 2021/259 Karar sayılı kararıyla 30.000,00 TL manevi tazminatın ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

6. Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.07.2021 tarihli ve 2021/234 Esas, 2021/259 Karar sayılı kararının davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 07.06.2022 tarihli ve 2021/5617 Esas, 2022/4500 Karar sayılı kararı ile Dairemizin bozma kararı sonrası mahkemece tahkikata dair bir işlem yapılmadığı anlaşılmakla, davacının ıslah talebinin kabulü ile hükmedilen manevi tazminat bakımından yasal faiz uygulanmasının hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

7. Bozma kararı üzerine Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.11.2022 tarihli ve 2022/344 Esas, 2022/394 Karar sayılı kararıyla 30.000,00 TL manevi tazminatın davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

8.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 29.12.2022 tarihli tebliğnamesi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz isteği; tutuklanmasına kendisi sebebiyet veren davacının tazminat isteyemeyecek kişilerden olduğuna ve hükmedilen manevi tazminat miktarının fahiş olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "... Sanık hakkında T.C. Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/144 Esas-2015/219 Karar Sayılı dosyası ile verilen beraat kararının 02/11/2015 tarihinde kesinleştiği, davacının vekili aracılığıyla 18/01/2016 tarihinde açtığı davanın 3 ay- 1 yıllık yasal süresi içinde açıldığı tespit edilmiştir.

Davacının aynı haksız tutuklandığı sürelere ilişkin başkaca tazminat davası açmadığı, Uyap kayıtlarının tetkiki ve ...'nden sorulmak suretiyle ile ortaya konulmuştur.

Davacı, hakkında yapılan yargılama sebebiyle 04/09/2009 tarihinde gözaltına alınmış, yasal süresinde Mahkeme huzuruna çıkarılmış, usulüne uygun olarak tutuklanmış, 30/06/2010 tarihinde tahliye edilmiştir. Davacının bu tarihler arasında toplam 299 gün haksız tutuklu kaldığı tespit edilmiştir.

Manevi tazminat yönünden yapılan değerlendirmede; davacının ekonomik ve sosyal durumu, tutuklulukta geçirdiği süre ve bu süre içinde yaşadığı üzüntü, manevi tazminatın zenginleşme aracı olmaması ve hak ve nesafet kuralları dikkate alınarak bu yöndeki talebin kısmen kabulü ile 30.000-TL manevi tazminatın davalı ...

Hazinesinden alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmış, Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 22/03/2021 tarih ve 2020/3948 esas- 2021/2815 karar sayılı bozma ilamı sonrası mahkememizce tahkikata dair bir işlem yapılmaması nedeniyle davacının ıslah talebi kabul edilmeyerek hükmedilen manevi tazminat bakımından yasal faiz uygulanmamış ve yukarıda anlatılanlar ışığında mahkememizde oluşan vicdani kanaatin tezahürü olan aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmektedir.

IV. GEREKÇE

1. Tazminat talebinin dayanağı olan Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/144 Esas - 2015/219 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu madde ihraç etme suçundan 04/09/2009 - 30/06/2010 tarihleri arasında gözaltı ile birlikte 299 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 02.11.2015 tarihinde kesinleştiği, gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve tazminat talep edilebilmesi bakımından kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

2. Dairemizin 07.06.2022 tarihli ve 2021/5617 Esas, 2022/4500 Karar sayılı bozma ilamı öncesi, 03.03.2016 tarihli maddi tazminatın reddine ilişkin hükmün açıkça onanmadıkça kesinleşmiş sayılamayacağı gözetilmeden, bozma sonrası yapılan yargılama sonunda maddi tazminat konusunda karar verilmemiş ise de bu hususta mahallinde her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

3. Davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir manevi tazminat tayin edildiği anlaşılmış olup, davalı vekilinin manevi tazminatın fahiş olduğuna ilişkin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

4. Davacının tazminata esas ceza yargılaması sırasında suçlamaları inkar ettiğinin anlaşılması karşısında 5271 Sayılı Kanunun 144 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki koşullar oluşmadığından davacının kendi kusuruyla tutuklanmasına neden olduğuna yönelik davalı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR