Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/277 K.2023/2094

Davacı hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle; gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı vekili 29.09.2014 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin sahibi olduğu şirkete ait 2.180 kg çaya 09.09.2009 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda müvekkilinin 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçundan beraatine karar verildiği, söz konusu çayların müvekkiline iadesinin yapılmadığını, haksız el koyma nedeni ile söz konusu çayların el konulduğu süre boyunca oluşan ticari gelir kaybı, yıl içinde el değiştirme oranı ile net karının çarpımı sonucu hesap edilmesi gerektiğine, ayrıca müvekkilinin malından yoksun kaldığı sürece oluşan müspet ve menfi zararının ödenmesi gerektiğinden 250.000,00 TL maddi tazminatın haksız fiil tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

2.Davalı vekili 06.07.2015 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın kanunda belirlenen sürede açılmadığını, davanın yetkili mahkemede açılmadığından reddi gerektiğini, davacı hakkında aynı sebep nedeniyle başka dosyasının bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini, dava konusu olaylar yasaya uygun olduğundan devletin tazminat sorumluluğunun doğmadığını, dava dilekçesinde davacının maddi zararını belgelendirmediğini, davacıya uygulanan işlemler yasal kurallar gereğince yerine getirilmiş olup, davacının iddiası doğrultusunda usulsüz bir işlem söz konusu ise bu işlemi gerçekleştiren kamu görevlisinin tespiti ile davanın kendilerine ihbarı gerektiğini, davanın reddi gerektiğini, öne sürmüştür.

3.... Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.12.2014 tarihli ve 2014/218 Esas, 2014/178 Karar sayılı kararı ile; yetkisizlik kararı verilmiştir.

4.Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/88 Esas, 2016/123 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 8.820,92 TL maddi tazminata elkoyma tarihinden faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

5.Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/88 Esas, 2016/123 Karar sayılı kararının davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 11.04.2022 tarihli ve 2020/10347 Esas, 2022/2774 Karar sayılı kararı ile. Davacı Çağlar Dış Ticaret Ltd.

Şti.'ye ait olan 2.180 kg çaya kaçakçılık suçundan yürütülen yargılama kapsamında 09.09.2009 tarihinde el konulup, 06.07.2010 tarihinde beraatine karar verilmesi ile sahibi olan ...’e iade edilmesine karar verildiği, verilen kararın 26.12.2013 tarihinde kesinleştiği, Van Gümrük Müdürlüğünün cevap yazısına göre söz konusu çayların imha edilerek tasfiye edildiği ve karşılığında 2.180,00 TL ödendiğinin belirtilmesi karşısında,

davacının iade edilemeyen 2.180 kg çayın el koyma anındaki piyasa koşullarına uygun fiyatı esas alınarak ve ayrıca el konulan ürünün tasfiye edilmesi sonucu elde edilen ve davacı tarafa ödenen tasfiye bedelinin düşülerek talep uyarınca el koyma anından itibaren yasal faizi ile birlikte hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle davalı vekilinin ve davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

6.Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.11.2022 tarihli ve 2022/258 Esas, 2022/613 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak; davanın kısmen kabulü ile 26.661,40 TL maddi tazminata elkoyma tarihinden faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

7.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığın 18.01.2023 tarihli tebliğnamesi ile davacı vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; Yerel mahkemece bozma sonrası düzenlenen bilirkişi raporunun hükme esas alınmaması gerektiğini, bozmadan önce alınan bilirkişi raporunun 2 nolu bendinde yer alan hesaplamanın tazminat olarak davacıya verilmesi gerektiğine, Yargıtayın içtihatlarında da hesaplamanın dava konusu malın satış göreceği sayıya ve kar oranına göre yapılması yapılması gerektiği yönündeki kararlarına aykırı karar verildiği, usul ve yasaya aykırı karar verildiğinden davanın bozulması gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tazminat talebinin dayanağı olan Gürpınar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/121 Esas – 2010/431 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçundan yetkilisi olduğu şirkete ait 2.180 kg çaya 09.09.2009 tarihleri arasında el konulduğu yapılan yargılama sonunda beraatine ve el konulan çayların sahibine iadesine hükmedildiği,

hükmün 26.12.2013 tarihinde kesinleştiği, elkoyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu, dava konusu maddi tazminat talebine ilişkin olarak yaptırılan bilirkişi incelemelesi sonucunda dosyaya sunulan bilirkişi raporundan, alternatifli değerlendirmeler yapılmış olup, davacı ... davalı tarafların beyanları, Çay İşletmeleri Genel Müdürlüğü, Kuru Çay Kalite Kontrol Laboratuvarının dava konusu çaylara ilişkin raporları, yargılama aşamasında dosyaya sunulan bilirkişi raporu,

ilgili temyiz kararı ve tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde, davacının davasının kısmen kabulü ile 26.661,40 TL maddi tazminata elkoyma tarihinden faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin esasını oluşturan Gürpınar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/121 Esas – 2010/431 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçundan yetkilisi olduğu şirkete ait 2.180 kg çaya 09.09.2009 tarihleri arasında el konulduğu yapılan yargılama sonunda beraatine ve el konulan çayların sahibine iadesine hükmedildiği, hükmün 26.12.2013 tarihinde kesinleştiği, elkoyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

A.Davacı vekilinin temyiz istemi; Yerel mahkemece bozma sonrası alınan bilirkişi raporunun hükme esas alınmaması gerektiğine yönelik temyiz talebi bakımından;

Davacı Çağlar Dış Ticaret Ltd. Şti.'ye ait olan 2.180 kg çaya kaçakçılık suçundan yürütülen yargılama kapsamında 09.09.2009 tarihinde el konulup, 06.07.2010 tarihinde beraatine karar verilmesi ile sahibi olan ...’e iade edilmesine karar verildiği, verilen kararın 26.12.2013 tarihinde kesinleştiği, Van Gümrük Müdürlüğünün cevap yazısına göre söz konusu çayların imha edilerek tasfiye edildiği ve karşılığında 2.180,00 TL ödendiğinin belirtilmesi karşısında,

davacının iade edilemeyen 2.180 kg çayın el koyma anındaki piyasa koşullarına uygun fiyatı esas alınarak ve ayrıca el konulan ürünün tasfiye edilmesi sonucu elde edilen ve davacı tarafa ödenen tasfiye bedelinin düşülerek talep uyarınca el koyma anından itibaren yasal faizi ile birlikte hükmedildiği anlaşıldığından yerel mahkemece bozma sonrası alınan bilirkişi raporuna istinaden hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün açıklanan nedenle Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.11.2022 tarihli ve 2022/258 Esas, 2022/613 Karar sayılı kararına yönelik davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesi neticesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,