Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/3866 K.2023/4034

Davacı hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 25.07.2019 tarihli ve 2017/3790 Esas, 2019/2918 Karar sayılı ek kararın.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı vekili 10.11.2016 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin suç işlemek amacı ile kurulan örgüte üye olmak ve Devletin güvenliğine ilişkin gizli bilgileri temin etmek suçlarından 24.05.2012 tarihinde gözaltına alınıp 27.05.2012 tarihinde tutuklandığını ve bilahare 28.01.2014 tarihinde tahliye edildiğini, İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda beraatına karar verildiğini ve bu kararın kesinleştiğini, bu nedenle müvekkili adına 24.409,10TL maddi ve 500.000,00 TL manevi tazminatın 24.05.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini, talep etmiştir.

2.Davalı vekili 28.02.2017 tarihli dilekçesinde özetle;a davanın reddi gerektiğini, talep edilen miktarların fahiş olduğunu, öne sürmüştür.

3.Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.04.2017 tarih, 2016/475 Esas, 2017/134 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 15.832,21 TL maddi, 16.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

4.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 31.01.2018 tarihli ve 2017/2298 Esas, 2018/211 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin ve davacı vekilinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca maddi tazminatın 15.784,74 TL olması gerektiğini, manevi tazminatın ise 25.000,00 TL olması gerektiğinden bahisle bu kısımların değiştirilmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 31.01.2018 tarihli ve 2017/2298 Esas, 2018/211 Karar sayılı kararının davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 19.10.2022 tarihli ve 2021/4565 Esas, 2022/7084 Karar sayılı kararı ile; davalı vekilinin temyiz isteminin kesin olduğundan reddini, davacı vekilinin temyiz isteminin ise manevi tazminatın eksik olduğundan bahisle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

6.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 31.01.2023 tarihli ve 2022/1999 Esas, 2023/139 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulü ile 15.784,74 TL maddi, 140.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

7.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 13.03.2023 tarihli ve 2022/1999 Esas, 2023/139 Karar sayılı ek kararı ile davalı vekilinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin hükmün kesin olmasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

8.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.04.2023 tarihli tebliğnamesi ile davalı vekilinin temyiz talebinin kesin hüküm nedeniyle reddi talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz istemi; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, davanın reddi gerektiğini, hükmedilen tazminat miktarlarının fazla olduğunu, tazminata esas dosyada usulsüz bir işlem söz konusu ise de davanın kamu görevlilerine ihbarı bakımından gerekçeli kararda bu yönde hüküm kurulmadığını, davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, öne sürmüştür.

III. GEREKÇE

Koruma tedbirlerine dayalı tazminat davalarının niteliği itibariyle yargılama sırasında sadece 5271 sayılı Kanun'un uygulanması halinde, adil ve hukuka uygun kararlar verilebilmesi ve ilgilerin zararlarının karşılanması hususunda bir kısım sorunların ortaya çıkabilecek olmasından dolayı bu davalarda esas olarak 5271 sayılı Kanun uygulanmakla birlikte, bu Kanunda düzenlenmeyen hususlarda, 6100 sayılı Kanundaki düzenlemeler uygulanmaktadır.

Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarının miktar itibari ile temyiz edilebilir olup olmadığı 6100 sayılı Kanun hükümleri göz önünde bulundurularak değerlendirilmektedir. Buna göre, miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca temyiz edilemez.

Bu açıklamalar çerçevesinde, karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının 238.730,00 TL olduğu ve suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma ve devletin güvenliğine ilişkin gizli bilgileri temin etme suçundan 24.05.2012 – 28.01.2014 tarihleri arasında 614 gün gözaltı ve tutuklu kalan davacının 24.409,10 TL maddi ve 500.000,00 TL manevi tazminat talebinde davacı lehine hükmedilen tazminat miktarının 155.784,74 TL olması nedeniyle davalı açısından hükmün kesin olduğu görülmekle, davalı vekilinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 13.03.2023 tarihli ve 2022/1999 Esas, 2023/139 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden davalı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,