Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/4466 K.2023/5528

Davacı hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine Mahkemece kurulan hükmün.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, davalı vekilinin yokluğunda verilen kararın, temyiz dilekçesinin tebliği üzerinde 27.02.2023 tarihinde verdiği dilekçesinde hükme ilişkin temyiz sebeplerini bildirerek katılma yolu temyiz isteminde bulunduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı vekili 24.03.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacı hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak ve uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağama suçlamasıyla 18.11.2005 tarihinde yakalanıp tutuklandığı, 08.08.2006 tarihinde ise serbest bırakıldığı, Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesi 2016/452 Esas sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucunda beraat ettiği, kararın 03.02.2017 tarihinde kesinleştiği, müvekkilinin haksız bir suçlamayla gözaltına alındığı bu gerekçeyle çevrede itibarının bozulduğu,

davanın uzun sürmesi nedeniyle hem maddi hem manevi kayıp yaşadığını, gözaltı nedeniyle bir çok sıkıntılar yaşadığı ve başta özgürlüğü olmak üzere bir çok anayasal hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle 300,000 TL maddi ve 300,000 TL manevi tazminatın, gözaltına alınıp tutuklandığı tarihi olan 18.11.2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini, yargılama, harç-masraf ve vekalet ücretinin davalı üzerinde bırakılmasını, talep etmiştir.

2.Davalı vekili 17.04.2017 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın süresi içinde açılmadığını bu nedenle zamanaşımı yönünden reddedilmesi gerektiğini, istenilen tazminat miktarının haksız ve fahiş miktarlı olduğunu, sebepsiz zenginleşmeye sebep olacak nitelikte olduğunu ve dilekçesinde bildirdiği diğer nedenlere göre davanın reddine, yargılama gideri ve ücreti vekaletin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini, öne sürmüştür.

3.Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.12.2017 tarihli ve 2017/106 Esas, 2017/399 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 3.303,08 TL maddi, 7.500,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalından alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

4.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 22.03.2018 tarihli ve 2018/360 Esas, 2018/945 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 22.03.2018 tarihli ve 2018/360 Esas, 2018/945 Karar sayılı kararının davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 21.11.2022 tarihli ve 2021/5533 Esas, 2022/8817 Karar sayılı kararı ile "...Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp,

hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması, ..." nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

6.Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.02.2023 tarihli ve 2023/11 Esas, 2023/26 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulü ile 3.303,08 TL maddi, 18.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden faiziyle davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

7.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 09.05.2023 tarihli ve 2023/36652 sayılı, hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Davacı vekilinin temyiz istemi; Müvekkilin haksız yere ceza evinde kaldığını, tutuklanmadan önce esnaf olduğunu, haksız tutuklama nedeniyle itibarını kaybederek maddi zarara uğradığını ve işyerinin kapandığını, maddi tazminat hesabında bu hususların dikkate alınmadığından ekik olduğunu, uyuşturucu satıcısı olarak lanse edildiğini, onur, şeref, saygınlık ve itibarını yitirdiğinden hükmedilen manevi tazminatın eksik olduğunu, belirtmiştir.

B. Davalı vekilinin temyiz istemi

Yerel mahkeme tarafından verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, hükmedilen tazminatın fazla olduğunu, faiz başlangıcında hata olduğunu, davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

İlk Derece Mahkemesince. Tazminat talebinin dayanağı olan Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/452 Esas – 2017/29 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 18.11.2005 – 08.08.2006 tarihleri arasında 264 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği,

hükmün 03.02.2017 tarihinde kesinleştiği, davanın yasal süresi içerisinde açıldığını, davacının tutuklandığı tarihte Çetkinler Limited Şirketi'nin ortağı olarak market sektöründe çalıştığı, ilkokul mezunu olduğu görülüp anlaşılmakla davacıya isnad olunan suç tipi, haksız tutuklu kaldığı süre, davacının sosyo-ekonomik ve ailevi durumu,

Yargıtay 12. Ceza Dairesinin bozama ilamı değerlendirilmekle talebinin kısmen kabulü ile bilirkişi raporu doğrultusunda haksız tutuklu bulunduğu sürede mahrum kaldığı maddi değer olarak hesaplanan maddi tazminat ile takdir olunan manevi tazminata hükmedildiği belirtilerek davanın kısmen kabulü ile 3.303,08 TL maddi, 18.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden faiziyle davalından alınarak davacıya ödenmesine, karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/452 Esas – 2017/29 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 18.11.2005 – 08.08.2006 tarihleri arasında 263 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, hükmün 03.02.2017 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

A.Davacı vekilinin temyiz istemi; 1.Hükmedilen maddi tazminatın eksik olduğuna yönelik talebi yönünden; Tutuklandığı dönem içerisindeki maddi zararını ücret bordrosu, vergi kaydı, gelir vergisi beyannamesi gibi itibar edilebilecek bir belgeyle ispatlayamayan davacıya tutuklu kaldığı dönemde 16 yaşından büyükler için geçerli net asgari ücret üzerinden hesaplanan miktarın maddi tazminat kapsamında davacıya ödenmesine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Hükmedilen manevi tazminatın eksik olduğuna yönelik temyiz talebi yönünden; Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespit edildiğinden davacı vekilinin manevi tazminat miktarının eksik olduğuna yönelik temyiz talebi yerinde görülmemiştir.

B. Davalı vekilinin temyiz istemi

1.Hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna yönelik temyiz talebi yönünden;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nesafet ilkelerine uygun,

makul bir manevi tazminat tayin edildiği ve asgari ücreti aşan bir geliri olduğunu belgeleyemeyen davacı lehine asgari ücret üzerinden hesaplanan maddi tazminat miktarında isabetsizlik görülmemiş ve davalı vekilinin usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ve hükmedilen tazminat miktarlarının fazla olduğuna, faiz başlangıç tarihine yönelik temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

2.Davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine yönelik temyiz talebi yönünden; Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2007 gün ve 2 Esas, 63 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarında, ancak davanın tamamen reddi halinde davalı lehine vekalet ücretine hükmolunabileceğinden, davanın kısmen kabulü halinde davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.02.2023 tarihli ve 2023/11 Esas, 2023/26 Karar sayılı kararında davalı vekili ve davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesi neticesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,