Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/5097 K.2024/130

BOZMA ÜZERİNE İNCELENEN KARARIN Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : Mahkumiyet Sanık hakkında Dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanığın hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14.03.2019 tarihli ve 2016/13-1281-2019/216 sayılı kararı ile benzer nitelikteki birçok kararında vurgulandığı üzere.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 40/2, 5271 sayılı Kanun'un 34/2, 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterilmesi zorunludur. Bunlardan bir veya birkaçının eksik ya da hatalı gösterilmesi 5271 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesi uyarınca eski hale getirme nedenini oluşturmaktadır.

Bu bildirimlerdeki temel amaç, Kanun yollarına başvuru hak ve yetkisi bulunanların, başvuru haklarını etkin bir biçimde kullanmalarının sağlanması ve bu eksiklik nedeniyle hak kayıplarına yol açılmamasıdır. Ancak burada dikkat edilecek veya eski hale getirme nedeni oluşturacak husus, eksik veya yanılgılı bildirim nedeniyle bir hakkın kullanılmasının engellenip engellenmediğinin belirlenmesidir.

Bildirimdeki eksikliğin yol açtığı bir hak kaybı bulunmamakta ise, bu durum eski hale getirme nedeni oluşturmayacaktır.

İncelenen dosyada; sanık ve müdafinin yüzüne karşı 24.01.2023 tarihinde verilen hükmün sanık müdafii tarafından 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 01.02.2023 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmış ise de; hükmün Yasa yolu kısmında temyiz süresinin “tefhimden itibaren 15 gün” olarak belirtilmesi sebebiyle, sanık müdafinin bu yanılgılı bildirimden kaynaklı olarak temyiz haklarını süresinde kullanmasının engellendiği ve temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kemalpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2014/695 Esas, 2016/155 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin birinci fıkrası,ikinci fıkrasının e ve b bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ile dördüncü fıkrası gereğince 4500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Kemalpaşa

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2014/695 Esas, 2016/155 Karar sayılı kararının katılan tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 07.12.2021 tarihli ve 2019/10989 Esas, 2021/8582 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulü hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğinden bozulmasına karar verilmiştir. 3.Kemalpaşa

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.01.2023 tarihli ve 2022/5 Esas, 2023/17 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin birinci fıkrası,ikinci fıkrasının e ve b bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ile dördüncü fıkrası gereğince 4500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 25.06.2023 tarihli ve 2023/60787 sayılı sair temyiz istemlerinin reddiyle onama görüşü içeren Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebebi Sanığın kusuru olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. Yerel Mahkemenin Kabulü. 1. Olay tarihinde; sanık; ...'nın sahibi olduğu, sanık ...'in ise güvenlik ve iş güvenliğinden sorumlu olduğu inşaatın içerisinde oyun oynayan mağdurun zemin kattaki asansör boşluğundan ikinci bodrum kata düşerek hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı anlaşılmıştır 2.Sanık aşamalarda, meydana gelen kazada kusurunun olmadığını beyan etmiştir.

3. Olayda sanıkların sahibi ve müteahhiti oldukları inşaata yetkililerden ve çalışanlardan başka kişilerin girişlerini engelleyici sistem kurmadıkları, girişlere kapı ve özel korkuluk yaptırmadıkları veya inşaata geceleri girişi önlemek için güvenlik görevlisi çalıştırmadıkları, inşaat içerisinde düşme tehlikesi olan kısımlara korkuluk yaptırmadıkları ve bu kısımları aydınlatmadıkları ve giriş kısımlarına inşaata girişin tehlikeli ve yasak olduğunu belirten uyarı levhaları asmadıkları yapılan bilirkişi incelemeleri ile tespit edilmiş sanıkların asli kusurlu olduğu belirlenmiştir.

4.Mahkemece, Hukuki Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına, basit yargılama usulünün uygulanmasına yer olmadığına ve genel hükümlere göre yargılama yapılmasına karar verildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yerel mahkeme kararında yapılan inceleme neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır. Sanık Müdafinin Temyiz Talebi Yönünden. Dosyada yer alan tanık beyanı ve bilirkişi raporunun oluş ve dosya kapsamı ve birbiri ile uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği anlaşılmakla, hükümde kusur yönüyle bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kemalpaşa