Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/5292 K.2023/3352

Sanık hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Uşak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ve 2014/1061 Esas, 2015/438 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası atfıyla aynı maddenin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2.Uşak

5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ve 2014/1061 Esas, 2015/438 Karar sayılı kararının, katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 14.01.2019 tarihli ve 2017/4872 Esas, 2019/479 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hapis cezası tercih edilmesine rağmen adli para cezasına çevirme hükümlerinin uygulanması ve uzlaşma işlemleri gerçekleştirilmemesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir. 3.Uşak

5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2020 tarihli ve 2019/164 Esas, 2020/37 sayılı kararıyla ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 4.Uşak

5. Asliye Ceza Mahkemesinin,14.01.2020 tarihli ve 2019/164 Esas, 2020/37 Karar sayılı kararının, katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 16.11.2021 tarihli ve 2021/3878 Esas, 2021/7943 Karar sayılı kararı ile basit yargılama hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir. 5.Uşak

5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2022 tarihli ve 2022/27 Esas, 2022/231 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, basit yargılama hükümleri uygulanarak taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi,5271 sayılı Kanunun 251 inci maddesinin dördüncü fıkrası,5237 sayılı Kanunun 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 22.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, katılan vekilinin itirazı üzerine verilen karar kaldırılıp genel hükümlere göre yapılan yargılama sonunda Uşak

5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.01.2023 tarihli ve 2022/479 Esas, 2023/20 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi,5271 sayılı Kanunun 251 inci maddesinin dördüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanunun 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 22.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.07.2023 tarih, 2023/67588 sayılı tebliğnamesi ile kararın onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, sanığa verilen cezanın kusur durumu ile uyumlu olmayıp çok düşük olduğuna ve resen nazara alınacak nedenlere yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkeme gerekçesinde "Mağdurun, sanığa ait şirkette sigortalı işçi olarak çalıştığı, olay tarihinde makineye hava tuttuğu sırada dengesini kaybederek sağ kolunu makineye kaptırdığı, neticede kolunun dirsek seviyesinden koptuğu, bu şekilde organ kaybı oluştuğu, olayda iş veren olan sanığın asli kusurlu olduğu,

savunma içeriği, mağdur beyanı, 3 kişilik iş güvenliği uzmanlarından alınan ve birbirini doğrulayan bilirkişi raporları, olay tutanakları, doktor raporları ve tüm dosya kapsamından anlaşılmıştır.Her ne kadar sanık olayda kusurunun bulunmadığını ileri sürmüş ise de, olay yeri inceleme tutanakları, mağdur beyanı, bu beyan ve tutanaklara uygun olarak hazırlanan 3 kişilik bilirkişi raporları dikkate alındığında savunmaya itibar edilmemiştir.Her ne kadar katılan taraf olayda kusurlarının bulunmadığını ileri sürmüş ise de,

dosya kapsamına uygun bulunan her iki bilirkişi raporunda da katılan mağdurun ikinci derecede kusurlu bulunduğu belirtildiğinden, sanığın temel cezasının belirlenmesinde her iki tarafın kusur durumu dikkate alınmıştır.Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda dosya uzlaştırma bürosuna gönderilmiş uzlaşmanın sağlanamadığı tespit edilmiş ve bozma ilamı doğrultusunda aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiş, yargılama dosyasında CMK 251-252 hükümleri uyarınca basit yargılama usulü uygulanmakla ve sanık tarafından itiraz edilmediği anlaşılmakla bu hakkı korunarak CMK 251/3 uyarınca sonuç cezadan 1/4 oranında indirim yapılmış,

sanığın cezası belirlenirken lehe olduğu anlaşılmakla adli para cezası tercih edilmiştir." denilmiştir. 2.Sanık suçlamaları kabul etmemiştir. 3.Katılanın adli raporuna göre sağ kolunun dirsek üstünden ampute olduğu ve yaralanmasının duyu ve organlarından birinin yitirilmesi niteliğinde olduğu belirlenmiş, katılanın şikayetinin devam ettiği uzlaşmak istemediği anlaşılmıştır.

4.Dosya kapsamıyla uyumlu 24.12.2014 tarihli üç kişilik iş güvenliği uzmanlarından oluşan heyetten alınan bilirkişi raporunda işyerinde uygun iş güvenliği ağı kurulmaması, sürekli çalışırlılığının sağlanmaması, iş güv eğitimi kişisel koruyucu ekipman verilmemesi, insiyatifin işçiye bırakılması sebeplerinden dolayı sanığa asli, makinayı tam durdurmadan basınçlı hava hortumunu dönen makina aksamına yaklaştırması sebebiyle katılana tali kusur atfedildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın yetkilisi olduğu Ceylanlar Tüketim Maddeleri İnşaat Tekstil Tarım Ürünleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketine ait tekstil atölyesinde işçi olarak çalışan katılanın, suç tarihinde gece vardiyasında tek başına sabaha karşı 05:00 sıralarında elyaf açma makinası olan Karnet makinasında çalıştığı sırada makinayı temizlerken sağ kolunu makinaya kaptırması sonucu kolunun dirsek üstünden koparak duyu ve organlarından birinin işlevini yitirmesine neden olacak şekilde yaralandığı,

işçisine iş güvenliğine yönelik eğitim, kişisel koruyucu ekipman vermeyen, sahip olduğu makinaları gelişen teknolojilere uyarlamayan, işyerinde uygun iş organizasyonu ve iş güvenliği ağı oluşturmayan sanığın asli kusurlu olduğu olayda; mahkemenin kabul ve takdiri ile sanığın yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş, bu nedenle katılan vekilinin cezanın yetersiz olduğuna ilişkin temyiz sebebi yerinde bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Uşak