Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/5845 K.2025/2834

Müstehcenlik suçundan hükümlü ... hakkında yapılan yargılama sonunda 5237 sayılı TCK'nın 226/1, 62, 53, 54 maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Pendik (Kapatılan) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2008 tarihli ve 2007/687 Esas, 2008/545 Karar sayılı kararının Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 24.09.2012 tarihli ve 2011/7514 Esas, 2012/8892 Karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine yapılan yargılama sonunda TCK'nın 226/1, 62, 53,

54 maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2013 tarihli ve 2013/31 Esas, 2013/335 Karar sayılı kararın 24.05.2013 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği ve 5 yıllık denetim süresinin başlamasına müteakip, hükümlünün 26.11.2014 tarihinde suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine CMK'nın 231/11. maddesine göre açıklanan TCK'nın 226/1, 52/2,

53/1-2-3. maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.10.2022 tarihli ve 2022/342 Esas, 2022/834 Karar sayılı kararının temyiz edilmeksizin 27.10.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 18.07.2023 tarihli ve 94660652-105-34-3515-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/86721 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/86721 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 24/05/2013 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içerisinde 26/11/2014 tarihinde yeniden suç işlediği ve 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince belirtilen tarihler arasında dava zamanaşımı süresinin durduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde,

Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan anılan suç için kanunda öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereğince 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zaman aşımı süresine tabi olduğu nazara alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu suç yönünden bozma öncesi verilen karar tarihi olan 26/06/2008'den hükmün açıklandığı ve mahkumiyet hükmünün kurulduğu 19/10/2022 tarihine kadar geçen süre olan 14 yıl 3 ay 23 günden, zamanaşımı süresinin durduğu 1 yıl 6 ay 2 gün mahsup edildiğinde 12 yıl 7 ay 21 günlük sürenin dolmuş olduğu,

böylelikle 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin hüküm tarihi itibariyle gerçekleştiği gözetilmeksizin, sanık hakkındaki kamu davasının, dava zamanaşımının dolması nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlüye isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylemin 5237 sayılı TCK'nın 226/1. maddesinde düzenlenen müstehcelik suçunu oluşturduğu, anılan suç, aynı Kanun'un 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık olağan zamanaşımına tabi olduğu, aynı Kanun'un 67/2-d maddesi gereğince zamanaşımı son kesen işlemin 26.06.2008 tarihli mahkumiyet kararı olduğu,

zamanaşımı süresinin durduğu sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleştiği 24.05.2013 tarihi ile ikinci suçun işlendiği 26.11.2014 tarihi arasındaki 1 yıl 6 ay 2 günlük sürenin eklenmesi ile bu tarihinden itibaren 8 yıllık zamanaşımının karar tarihi olan 19.10.2022 tarihinden önce dolduğu gözetilerek, 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesi kapsamında derhâl beraat kararı verilmesini gerektirir hâllerin bulunmadığı da dikkate alınarak,

hükümlü hakkındaki kamu davasının CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla 19.10.2022 tarihli duruşma sonunda yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulmasında isabet görülmemiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.10.2022 tarihli ve 2022/342 Esas, 2022/834 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d bendi uyarınca bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden, hükümlü hakkında açılan kamu davasının TCK'nın 66/1-e, 67/2-d ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. fıkrası gereği DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,