Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/6193 K.2025/5727

İlk derece mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Zonguldak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.11.2022 tarihli, 2020/924 Esas, 2022/516 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 65/1, 5237 sayılı Kanun'un 62/1, 52/2, 51/1-3-7-8. Maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir. 2.Kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi

5. Ceza Dairesinin 17/05/2023 tarihli, 2023/127 E. 2023/1465 K. sayılı kararı ile mahkumiyet hükmü kaldırılarak sanığın 52371 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 08.10.2023 tarih, 2023/85659 nolu ve esastan ret görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; suçun unsurlarının oluştuğuna, sanığın cezalandırılması gerektiğine ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bölge Adliye Mahkemesince, Yargıtay

12. Ceza Dairesi'nin 06/11/2014 tarih ve 2013/27118 E- 2014/22107 K. ile 01/12/2021 tarih ve 2021/5247 E- 2021/8464 K. sayılı içtihatları ışığında somut olayımız incelendiğinde; dosya içerisinde bulunan arkeolog bilirkişi raporu ile İmar ve Şehircilik Müdürlüğü yazısından, 3. derece doğal sit alanı sınırları içerisinde bulunan suça konu yerdeki izinsiz inşai faaliyetin sanık tarafından kaldırıldığı ve fiziki müdahale sonlandırılarak arazinin eski hale getirildiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında atılı suçun manevi unsurunun oluşmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Dosya kapsamının incelenmesinde dava konusu yerin kentsel ve III. derece doğal sit alanı içerisinde kaldığının belirtildiği, davanın Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğüne ihbar edildiği, ancak.

Kültür ve Turizm Bakanlığı adına İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü'ne ihbar edilmediği anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.06.2020 gün ve 2018/6-472-2020/262 sayılı ilamında, “sanık hakkında açılan kamu davasına katılma hakkı bulunan suçtan zarar görene 5271 sayılı Kanun'un 233. maddesi uyarınca duruşma gününü bildirir çağrı kağıdı tebliğ edilmesi ve aynı Kanun'un 234/1-b bendinde sayılan hakları kullanma imkanının tanınması gerekirken, bunun yapılmamasının,

duruşmadan haberdar edilmeden yargılamaya devam edilerek delil sunma hakkı elinden alınan suçtan zarar gören yönünden hak kısıtlaması niteliğinde olduğunun” belirtilmesi karşısında, suçtan zarar gören Kültür ve Turizm Bakanlığı adına İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü'ne duruşma günü usulüne uygun olarak bildirilip, davaya katılma imkanı sağlanmadan hüküm tesis edilmesi suretiyle aynı Kanun'un 234/1-b bendine aykırı davranılması, Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeyen Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi