Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/6445 K.2024/341

Sanık hakkında Yargıtay 5.Ceza Dairesinin verdiği bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.02.2013 tarihli ve 2012/9165 Soruşturma, 2013/522 Esas, 2013/268 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2.Trabzon

5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2015 tarihli ve 2014/13 Esas, 2015/253 karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin birinci fıkrası ve ikinci fıkrasının (e) bendi ile 52 nci maddesi uyarınca 300 gün karşılığı 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3.Trabzon

5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2015 tarihli ve 2014/13 Esas, 2015/253 karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay

5. Ceza Dairesinin 07.02.2023 tarihli, 2021/6235 esas, 2023/711 karar sayılı kararı ile; "...5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddedeki bütün hallerin şikayete tabi olsun veya olmasın 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince uzlaşmaya tabi olduğu, uzlaşma kapsamında olan suç hakkında taraflara uzlaşma teklif edilmediği,

kovuşturma aşamasında da aynı Kanun'un 254 üncü maddesi uyarınca bu eksikliğin giderilmediği anlaşılmakla, mahkemece 5271 sayılı Kanun'un uzlaşma başlıklı 253 ve 254 üncü madde hükümleri uygulanmak suretiyle sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, uzlaşma işlemleri yapılmadan yargılamaya devamla, yazılı şekilde hüküm kurulması..." gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir. 4.Trabzon

5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2023 tarihli ve 2023/250 Esas, 2023/343 karar sayılı kararı ile sanık hakkında olağan zamanaşımı süresi gerçekleştiğinden 5237 sayılı Kanunun 73 üncü, 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmiştir. 5.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06.11.2023 havale tarihli ve 2023/97598 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; zamanaşımı nedeni ile düşme kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, bozma ilamının gereği yerine getirilerek hüküm kurulması gerekirken ve zamanaşımı da söz konusu değilken zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle düşme kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan inceleme neticesinde yerel mahkemenin kararında, oluş ve kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı görülmüştür.

1.Suç tarihinde Trabzon Kanuni Eğitim ve Araştırma Hastanesinde ebe olarak görev yapan sanığın katılana doğum yaptırıldığı sırada dikkat ve özen yükümlülüğünü yerine getirmeyerek yeni doğan mağduru yere düşürdüğü ve onun hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanmasına neden olduğu, mahkemece dosya kapsamında bulunan tanık beyanları ile sanığın kusurlu olduğu ve eyleminin tıp kurallarına uygun olmadığı şeklinde görüş bildiren Adli Tıp Kurumu

2. İhtisas Dairesi raporuna göre eyleminin sabit olduğu kabul edilmiş ve sanığın eylemi taksirle yaralama olarak değerlendirilmiş ve bu suçtan cezalandırılmasına karar verilerek bozma ilamı öncesi hüküm kurulmuş olduğu anlaşılmaktadır. 2.Trabzon 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2023 tarihli ve 2023/250 Esas, 2023/343 karar sayılı kararı; "...

Her ne kadar sanık hakkında Taksirle Adam Yaralama suçundan cezalandırılması yönünde 03/03/2015 tarihinde mahkumiyet kararı verilmiş ise de; sanığın üzerine atılı eylem TCK nun 66/1-e maddesinde bahsedilen suçlardan olduğu, atılı suç yönünden ilk derece mahkemesinin 03/03/2015 tarihinde vermiş olduğu mahkumiyet kararı ile zamanaşımı süresinin TCK nun 67/2-d maddesi gereğince kesildiği, yeniden başlayan zamanaşımı süresinin dolmuş oluşu gözetilerek sanık hakkında açılan kamu davasının CMK nun 223/8 maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle düşmesine dair karar verilmiş olup, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur..." şeklindedir.

3.Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 5237 sayılı Kanun’un 89 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

4.5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 03.03.2015 tarihli mahkumiyet hükmü olduğu, bu tarihten sonra zaman aşımını kesen başka bir işlemin bulunmadığı ve bu tarihten, mahkemenin karar tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin 03.03.2023 tarihinde gerçekleşmiş olduğu belirlendiğinden mahkemenin kararında isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddi gerekmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Trabzon