Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/982 K.2023/4482

Sanık hakkında Yargıtay 18. Ceza Dairesinin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2015 tarihli ve 2014/190 Esas, 2015/179 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 123 üncü maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 1.340,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Ankara 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2015 tarihli ve 2014/190 Esas, 2015/179 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 15.01.2020 tarihli ve 2018/6374 Esas, 2020/1082 Karar sayılı kararı ile "..Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu ile korunan hukuki yarar kişi özgürlüğünün korunması ve bireyin, psikolojik ve ruhsal bakımdan rahatsız edilmemesi ve yaşamını sağlıklı bir şekilde sürdürmesi olarak tanımlanmaktadır.

Bu suçun oluşabilmesi için, kanun metninde yazılı bulunan telefon etme, gürültü yapma ya da aynı maksatla, hukuka aykırı bir davranışta bulunulması eylemlerini bir kez yapmasının yeterli olmadığı, eylemlerin ısrarla tekrarlanması süreklilik arz etmesi ve sırf kişilerin huzur ve sükununu bozma saiki ile işlenmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında tüm dosya kapsamıyla, suç tarihinde tarafların aynı binada oturduğu, iddianamede sanığın eyleminin bir sabah erken saatte evinin zeminine vurarak gürültü yapmak şeklinde anlatıldığı, Mahkemece tanık beyanı ve katılanın dosyaya ibraz ettiği görüntü ve ses kayıtlarının, sanığın gürültü yaptığı şeklindeki iddiayı doğruladığının kabul edildiği somut olayda, CD çözümlerinde hangi sözlerin sanık tarafından söylendiğinin belirlenmemesi,

konuşmaların içeriğinden ise tarafların karşılıklı olarak tartışma halinde olduklarının anlaşılması karşısında, sanığın evinin zeminine vurarak gürültü yapma dışındaki hangi eylemleri ile gürültü yaptığı ve kastının ne suretle ısrarla katılanın huzur ve sükununu bozmaya yönelik olduğu kanıtlara dayalı olarak gösterilmeden, yetersiz gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,,,.. " nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Ankara 69. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.02.2022 tarihli ve 2021/559 Esas, 2022/205 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

4.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 01.11.2022 tarihli ve 4-2022/104651 sayılı hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Yargıtay 4. Ceza Dairesine tevdi edilmiştir.

5.Yargıtay 4. Ceza Dairesinin, 01.02.2023 tarihli ve 2022/15168 Esas, 2023/1424 Karar sayılı kararı dosya Dairemize gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin isteği; sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 123 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 10.03.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 69. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.02.2022 tarihli ve 2021/559 Esas, 2022/205 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,