Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/1634 K.2025/5381

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin 03.01.2019 tarihli ve 2018/2939 Esas, 2019/27 Karar sayılı ilamı ile verilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın, Dairemizin 21.12.2022 tarihli ve 2021/6273 Esas, 2022/10366 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına ve karara ilişkin dosyanın yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, bozma üzerine ilk derece mahkemesince davanın reddine dair hüküm kurulduğu ve kanun yolu bildiriminde başvuru mercii olarak istinaf mahkemelerinin gösterildiği,

kararın istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin 29.11.2023 tarihli ve 2023/1472 Esas, 2023/2020 Karar sayılı ilamı ile incelenerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, ancak 20.02.2019 tarihli ve 7165 sayılı Kanu'un 9. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesine göre "Yargıtaydan verilen bozma kararına uyulması hâlinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir." şeklindeki düzenleme karşısında.

Kilis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin bozmaya uyularak verdiği 12.09.2023 tarihli ve 2023/45 Esas, 2023/422 Karar sayılı hükmün Yargıtay denetimine tabii olduğu, bu kapsamda, davacı vekilinin 09.10.2023 tarihli tarihli istinaf başvuru dilekçesinin, davanın reddi hükmüne yönelik süresinde verilmiş temyiz dilekçesi olarak kabulü ile, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin 29.11.2023 tarihli ve 2023/1472 Esas, 2023/2020 Karar sayılı kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu kabul edilerek Kilis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.09.2023 tarihli ve 2023/45 Esas, 2023/422 karar sayılı hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Davacının tazminat talebi hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki davacı vekilinin temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince; davacı vekilinin haksız el koyma nedeniyle 400.000,00 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Dairemizce davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine yapılan yargılamada davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; eksik inceleme ve yeterli olmayan gerekçe ile karar verildiğine, bilirkişi raporununda belirlenen değerin gümrük vergilerinin dahi altında olduğuna, bu durumun hayatın akışına aykırı olduğuna, mahsup edilen gümrük vergilerinin de davacı şirkete ödenmediğine, tüm bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesi kararının bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk derece mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/171 esas, 2017/84 karar sayılı ceza dosyası kapsamında, 5607 sayılı Yasaya muhalefet suçundan davacı şirkete ait 10.555 düzine “...” marka sütyen cinsi eşyasına 18.09.2015 tarihinde el konulduğu,

yapılan yargılama sonucunda davacı şirketin yetkililerinin beraatine ve el konulan eşyaların müsaderesine yer olmadığına, ürünün transit rejimine tabi olması ve henüz millileştirilmiş durumda olmaması nedeniyle ürünle ilgili gümrük mevzuatına göre işlemlere devam edilmesine ve gümrük mevzuatına göre işlemler tamamlandıktan sonra ilgilisine iadesine, ancak ürünün TASİŞ'e teslim edilmiş olması nedeniyle ürün tasfiye edilmiş ise bu kez tasfiye bedelinin kendisinden el konulan şirkete iadesine hükmedildiği,

kararın 21.04.2017 tarihinde kesinleştiği, 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, ancak malların el koyma tarihindeki piyasa değerinin, tasfiye sonucu elde edilen satış bedelinin aşağısında kaldığı, el koyma tarihindeki piyasa fiyatının tasfiye sonucu elde edilen satış bedelinden daha düşük olması nedeniyle davacıya maddi tazminat ödenmesine gerek olmadığı değerlendirilmekle, yasal şartları oluşmayan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,