Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/2020 K.2025/5800

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle ve davacı vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 521.695,63 TL maddi tazminatın dava tarihinden ve 200.000,00 TL manevi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile manevi tazminat talebinin reddine ve 159.094,18 TL maddi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen tazminat miktarının eksik olduğuna, maddi tazminat miktarı yönünden ilaç fiyatlarının dava tarihi itibari ile piyasa değerlerinin hesaplanması gerektiği halde el koyma tarihindeki değerlerinin dikkate alınmasının hukuka aykırı olduğuna, faiz başlangıç tarihinin hatalı belirlendiğine, manevi tazminata hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/222 Esas – 2020/150 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacıya ait ilaç cinsi ürünlere 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçundan 11.04.2018 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda davacının beraatine ve ilaç cinsi ürünlerin ruhsatlı ve yasal statüde olduğundan bahisle davacıya iadesine karar verildiği, anılan kararın 26.10.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılarak, İlk Derece Mahkemesince, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin temyiz sebeplerinin reddine;

5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinin birinci fıkrasındaki "Karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her hâlde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulabilir." şeklindeki düzenlemedeki süreler hak düşürücü süreler olup her aşamada resen incelenecek kesin hukuka aykırılıklardandır. Bu kapsamda, tazminat davasına konu İstanbul 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/222 Esas – 2020/159 Karar sayılı kararının kesinleşme şerhinin davacıya tebliğ edilip edilmediği araştırılarak, davanın CMK'nın 142/1 maddesinde belirtilen sürede açılıp açılmadığı açıklığa kavuşturulmadan yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan resen gözetilen nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,