Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/2197 K.2025/5595

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız olarak fazladan hükümlü kalması nedeniyle 200.000 TL maddi ve 200.000 TL manevi tazminatın haksız infaz tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin davacının davasının yasal koşulları oluşmadığından davanın reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının hatalı olarak ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre cezasını infaz ettiği, daha sonradan cezasının birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, davacının koşullu salıverilmeden yararlanamadığı ve fazladan hükümlü kaldığı, bu nedenle davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğu ve davanın kabul edilmesine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/43 Esas - 2014/848 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırıldığı, cezasını 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi gereğince ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, kararın Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 27.02.2020 tarihli, 2019/922 Esas ve 2020/5155 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verildiği ve kararın 27.02.2020 tarihinde kesinleştiği, cezasını infaz etmek için 18.01.2021 tarihinde ceza evine girdiği,

Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 14.03.2011 tarihli, 2009/1152 Esas ve 2011/1958 Karar sayılı ilamı ile, Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.2014 tarihli, 2013/43 Esas ve 2014/848 Karar sayılı ilamında yer alan ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas olan Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/478 Esas ve 2007/78 Karar sayılı mahkumiyet kararından tekerrür hükümlerinin çıkarıldığı,

Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.09.2022 tarihli, 2013/43 Esas ve 2014/848 Karar sayılı ek kararı ile davacı hakkında Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.2014 tarihli, 2013/43 Esas ve 2014/848 Karar sayılı ilamı ile hakkında verilen ikinci kez tekerrür hükümlerinin kaldırılarak, Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/478 Esas ve 2007/78 Karar sayılı karardaki 10 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının birinci kez mükerrerlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği,

davacının mahkum olduğu cezasının tamamının koşullu salıverilme ve denetimli serbestlik hükümleri uygulanmaksızın 18.01.2021 - 12.09.2022 tarihleri arasında bihakkın 1 yıl 8 ay olarak infaz ettiği, kesinleşen mahkumiyet hükmünün davacıya tebliğ edilmediği, hükümlü olduğu tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı tarafından aynı konuda açılan davanın bulunmadığı,

ancak infaz aşamasında meydana gelen hukuka aykırılıkların 5271 sayılı CMK'nın 141. ve devamı maddeleri gereğince hesaplanması gereken maddi zarar kapsamına dahil edilemeyeceğinden davacının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının yasal koşullarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,