Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/2836 K.2025/3847

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 05.04.2024 tarihli ve 2024/994 Esas, 2024/672 Karar sayılı ek karar; davacı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı, tutuklama ve makul sürede yargılanmama nedeniyle 50.000 TL maddi tazminatın ve 50.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek faiziyle beraber ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, davalı vekili ve davacı vekilinin istinafları üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş,

davacı vekilinin 18.03.2024 tarihinde temyiz talebinde bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 05.04.2024 tarihli ek kararı ile hükmolunan tazminat miktarının davacı yönünden temyiz kesinlik sınırında olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın onanması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın reddi ve temyiz talebinin reddi kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğuna, düşme kararının tazminat talebine engel teşkil etmediğine, davacının adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Anadolu 5.Ağır Ceza Mahkemesinin 2004/393 Esas, 2009/390 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının anayasal düzeni zorla değiştirmeye kalkışmak suçundan 08.02.1981 tarihinde gözaltına alındığı, 02.04.1981 tarihinde tutuklandığı, 08.02.1981-18.09.1982 tarihleri arasında 587 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda zaman aşımı nedeniyle düşme kararı verildiği ve bu kararın 21.07.2020 tarihinde kesinleştiği, tazminata yönelik istemin 466 Sayılı Yasa Kapsamında bulunduğu,

davacı hakkında yargılama sonunda düşme kararı verilmesi nedeniyle anılan yasa kapsamında gözaltı ve tutukluluk süresiyle makul sürede yargılanma hakkının ihlali yönünden maddi ve manevi tazminata hükmedilmesinin yasal dayanağının bulunmadığı, bu yönüyle davanın yasal dayanaktan yoksun bulunduğu anlaşılarak davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. Davacı vekilinin temyizi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 05.04.2024 tarihli ek kararı ile kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Gerekçeli karar ve ek karar başlığında, dava türü olarak, "466 sayılı Kanun gereğince tazminat'' yerine, ''Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat'' ibaresine yer verilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 05.04.2024 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden davacı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,