Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/2932 K.2024/7466

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1- Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında yapılan ilk derece yargılaması sonucunda, 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62/1, 53/6 maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 2 yıl 6 ay süre ile geri alınmasına karar dair Ankara 28.Asliye Ceza Mahkemesinin, 23/02/2016 tarihli ve 2014/868 Esas, 2016/83 Karar sayılı kararının, sanık ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 18/10/2021 tarihli ve 2019/11441 Esas, 2021/6978 Karar sayılı ilâmıyla;

sanık hakkında taksirle yaralamadan kurulan hükümde, her ne kadar asli kusurlu olsa da, cezada orantılılık ilkesi ile adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle fazla ceza tayini ve dosya içeriğine göre adli sicil kaydı bulunmayan, lehe hükümler talebi olan sanık hakkında,

tayin edilen hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesinin düzenlendiği 5237 sayılı TCK'nın 50.maddesi hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı karar yerinde tartışılmadan hüküm kurularak 5271 sayılı CMK'nın 230/1-d maddesine aykırı davranılması nedenleri ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3.Dairemizce verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62, 53/6 maddeleri uyarınca uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 2 yıl 1 ay süre ile geri alınmasına dair Ankara 28.Asliye Ceza Mahkemesinin, 22/03/2022 tarihli ve 2021/1529 Esas, 2022/225 Karar sayılı kararının sanık ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 03/05/2023 tarihli ve 2022/8588 Esas, 2023/1436 Karar sayılı ilâmıyla.

5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin, sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiğinin anlaşılması karşısında,

sanık hakkında ''sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının miktarı itibariyle'' şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi hukuka aykırı olduğundan bozulmasına karar verilmiştir.

2-Dairemizce verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda, Ankara 28.Asliye Ceza Mahkemesinin, bozma ilamına uyulması yönündeki kararı ile mahkemece, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4, 53/6 maddeleri uyarınca sonuç ceza olarak hapis cezasından çevrilen 15.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 2 yıl 1 ay süre ile geri alınmasına dair verilen karar, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi. Eksik inceleme ile hatalı kusur tayini sonucu hakkında beraat yerine mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğu ile re'sen gözetilecek nedenlere, katılanlar vekilinin temyiz sebepleri. Sanık hakkında eksik ceza tayininin hukuka aykırı olduğu ile re'sen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede;Sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki ... plaka nolu minibüs ile yerleşim yeri içinde bulunan azami hız limitinin 50 km olduğu,

bölünmüş, tek yönlü, üç şeritli asfalt kaplama cadde üzerinde gündüz vakti yağmurlu havada seyri esnasında yol şartlarına uygun hızda hareket etmeyerek önündeki aracı sollayarak sol şeride geçmeye çalıştığı esnada 26,5 metre fren izine rağmen duramayarak orta refüje çıkarak burada 18,5 metre sürüklendikten sonra yaya geçidi için konulmuş bulunan trafik lambasının demir direğine çarparak araçta yolcu olarak bulunan ..., ... ve ...'un hayati tehlikeye sebebiyet vermeyecek, basit tıbbi müdahale ile giderilemez ve kırığın hayati fonksiyonlara olan etkisi ağır(6), orta (4) ve ağır(5) derece olacak nitelikte yaralanmalarına neden olduğu olayda,

dosya içeriğinde mevcut bulunan 20/08/2015 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda asli kusurlu olduğu kabul edilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1 maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve KARAR Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih 2017/463 esas 2018/20 karar sayılı ve 23/01/2018 tarih 2015/962 esas 2018/16 karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine 5275 sayılı Kanunun 106/3.maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,