Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/3021 K.2024/5850

Sanık hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: Sanığın taksirle yaralama suçundan TCK'nın 89/1, 89/2-b, e, 62/1, 52/2, 63/1, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyetine ilişkin 29/12/2015 tarihli kararın Dairemizin 12/06/2019 tarihli ilamıyla bozulmasına karar verilmesi üzerine mahkemece sanığın 28/02/2024 tarihinde TCK'nın 89/1, 89/2-b-e, 62/1, 52,

53/6,63. maddeleri uyarınca yeniden mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla, Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 89/1 maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir.

Kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, zamanaşımını kesen en son işlem, 29/12/2015 tarihli mahkumiyet hükmü olup, anılan tarihten itibaren 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımı karar tarihinden önce 29/12/2023 tarihinde gerçekleşmiş olmakla, dosya içeriği itibariyle de, 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartlar bulunmadığından,