Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/3136 K.2025/5763

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine verilen kararın; davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince; davacı vekilinin haksız tutuklama nedeniyle 400.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Dairemizce vekilinin temyiz istemi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine yapılan yargılamada İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile 8.019,87 TL maddi, 16.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin reddi,

davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; hükmedilen tazminat miktarlarının az olduğuna ilişkindir. Davalı vekilinin temyiz istemi; tazminat isteminin koşulları oluşmadığından davanın reddi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Antalya 1. Ağır.

Ceza Mahkemesinin 2010/163 E., 2012/232 K. sayılı ceza dava dosyası kapsamında, davacının dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından yargılandığı, yapılan yargılama sonunda dolandırıcılık suçundan 2 yıl 6 ay hapis ve 4.666,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, resmi belgede sahtecilik suçundan ise 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararların 17.12.2012 tarihinde kesinleşmesinin ardından dolandırıcılık suçundan verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının infazına başlandığı,

davacının 23.06.2013 - 17.04.2014 tarihleri arasında hükümlü olarak cezaevinde bulunduğu, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 13.02.2017 tarihli, 2016/4973 E., 2017/5911 K. sayılı kararı ile davacı hakkında Antalya 1. Ağır.

Ceza Mahkemesinin 2010/163 E., 2012/232 K. sayılı kararı ile verilen mahkumiyet kararının kanun yararına bozulmasına ve davacının beraatine karar verildiği, kararın 13.02.2017 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin temyiz sebeplerinin reddine, ancak.

Davacı hakkındaki beraat hükmünün 13.02.2017 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının 13.02.2018 tarihine kadar açılması gerekirken, hükmün kesinleşme tarihini izleyen bir yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 03.04.2018 tarihinde açıldığı gözetilerek süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi, Kanuna aykırı olup, açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Muğla