Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/3156 K.2025/4872

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız el koyma nedeniyle 2.000.000,00 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 961,500,00 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin kararın, davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 25.09.2023 tarihli kararıyla bozulması üzerine,

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulmasına karar verilerek davacı hakkında davanın kısmen kabulü ile 1.053,900,00 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz istemi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, davanın süresinde açılmadığını, davanın reddi gerektiğini, bozma öncesi daha az tazminata hükmedildiği ve yalnızca davalı kurum tarafından temyiz edildiği, davalı taraf lehine kazanılmış hak oluştuğu, buna rağmen bozma kararı sonrasında daha fazla tazminata hükmedilmesinin hatalı olduğunu, bilirkişi raporunun tebliği yapılmadığından savunma hakkının kısıtlandığını, söz konusu eşyanın el koyma anında değeri yüksek belirlendiğini, Ticaret Odası yazılarının çelişkili olduğunu, davacı hakkında sebepsiz zenginleşme oluştuğundan hükmedilen tazminatın fazla olduğunu, davalı kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, davacı lehine hükmedilen vekalet ücretinin fazla olduğunu, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

İlk derece Mahkemesince; davacının tazminat talebinin dayanağı olanErzurum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/206 Esas – 2015/499 Karar sayılı dava dosyasında davacının 5607 sayılı kanuna muhalefet suçundan sanık sıfatıyla 1580 adet yemek takımına 29.08.2014 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda davacı sanığın beraatine ve el konulan malların iadesine karar verildiği, kararın 12.03.2020 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği,

davanın 5271 sayılı Kanunun 142/1. maddesinde belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek ve bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Doğubayazıt Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.03.2021 tarih, 2020/167 Esas, 2021/96 Karar sayılı ilamı ile davacı lehine 961.500,00 TL maddi tazminata hükmedildiği, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 05.10.2021 gün ve 2021/939 Esas, 2021/1939 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine dair kararın yalnızca davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olduğunun anlaşılması karşısında, bu kararla verilen maddi tazminat miktarının davalı lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilmeden, bu miktardan fazla maddi tazminata hükmedilmesi,