Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/4182 K.2025/7579

Davalı vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısı temyiz istemi yönünden. İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen hükmün, 6100 sayılı HMK'nın 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi uyarınca kesin olduğu belirlenmiştir. Davacının temyiz istemi yönünden.

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız gözaltı, arama, el koyma, hukuka aykırı tutukluluk halinin devamına kararı nedeniyle 1.000.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden faizine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin kararın, davacı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 13.05.2024 tarihli kararıyla bozulması üzerine,

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulmasına karar verilerek davacı hakkında davanın kısmen kabulü ile 1.000,00 TL manevi tazminatın 06.01.2017 tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin hükmün kesin olduğundan reddine, davacının temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz istemi; hükmedilen tazminatın eksik olduğunu, Davalı vekilinin temyiz istemi; eksik inceleme ile karar verildiğini, davanın reddi gerektiğini, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; davacı hakkında henüz kesinleşmemişse de mahkumiyet kararı verildiğinden davanın reddi gerektiğini, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

İlk derece Mahkemesince; davacının tazminat talebinin dayanağı olan Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/4611 sayılı soruşturma dosyasında davacının anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etmek, silahlı terör örgütüne üye olma suçlarından 17.07.2016 tarihinde gözaltına alındığını, 20.07.2016 tarihinde tutuklandığı, 26.05.2017 tarihinde anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etmek suçundan davacı hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilerek bu suçtan 26.05.2017 tarihinde tahliyesine karar verildiği, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 15.06.2017 tarihinde kesinleştiği, davacı asile tebliğ edilmediği,

silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan ise Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/294 Esas, 2018/135 Karar sayılı dosyasında mahkumiyetine karar verildiği kararın henüz kesinleşmediği, davanın 5271 sayılı Kanuna tabi olduğu, 5271 sayılı Kanun 141. maddesinin 1. fıkrasının a bendi kapsamında davacının kanunda belirtilen 30 günlük süre geçtikten sonra tutukluluk devam kararı verilmesi sebebiyle bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

A. Davalı Vekilinin ve Mahalli Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Yönünden.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.07.2023 gün ve 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 6100 sayılı HMK'da ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341/2. fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerektiği, bu halde hüküm tarihinde HMK'nın 341/2.

Maddesinde öngörülen kesinlik sınırının 28.250,00 TL olduğu; davacı lehine hükmedilen tazminat miktarının 1.000,00 TL olması nedeniyle davalı ve mahalli Cumhuriyet savcısı açısından hükmün kesin nitelikte olduğu anlaşıldığından, davalı vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısı temyizinin katılma yolu ile yapılmadığı dikkate alınarak,6100 sayılı HMK'nın 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 42. maddesi ile değişik 362/1-a bendinde yer verilen temyiz sınırı ve hükmedilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle davalı vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısı temyiz isteminin, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. fıkrası gereği,

Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Davacının Temyiz İstemi Yönünden.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, davacının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü tüm temyiz sebeplerinin reddi ile hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak,