Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/4191 K.2025/1834

Sanık hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 179/3 delaletiyle 179/2 62, 53/1 maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiş, ilgili kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 07.10.2021 tarihli ve 2020/4297 Esas, 2021/6644 Karar sayılı ilâmıyla, basit yargılama usulü yönünden yeniden değerlendirilmek üzere hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece 16.12.2021 tarihli tensip zaptında basit yargılama usul hükümlerinin uygulanmaması takdirine ilişkin sebepler açıklanarak,

genel hükümlere göre yapılan yargılamada 5237 sayılı TCK'nın 179/3 maddesi delaletiyle 179/2-3, 62/1, 53/1-2-3, 50/1-a, 52/1-2-4 maddeleri uyarınca 4000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, zorunluktan alkollü şekilde araç kullandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede. 194 promil alkollü vaziyette araç kullanmak suretiyle trafik güvenliğini tehlikeye soktuğu tespit edilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 179/3-2. maddesindeki trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak.

Mahkemece 10.11.2015 tarihli karar ile sanığın neticeten 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anılan kararın yalnızca sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 07.10.2021 tarihli ve 2020/4297 Esas, 2021/6644 Karar sayılı ilamıyla bozulduğu, 1412 sayılı CMUK'un 326/son. maddesi gereğince, sonuç ceza miktarının sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilip, 1412 saylı CMUK'un 326/son madde ve fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sonuç cezanın 3 ay 10 gün hapis cezası olarak belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması, Kabule göre de.

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının, hapis cezası mahkumiyetinin kanuni sonucu olmasına karşın 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesi uygulanmasında anılan maddeye yer verilmesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Manavgat