Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/4195 K.2025/4594

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 18.09.2023 tarihli ve 2022/3123 Esas, 2023/958 Karar sayılı ek kararın; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Bodrum 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2022 tarihli ve 2020/18 Esas, 2022/465 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanunun 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 43/1, 62, 52/2 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2, Bodrum 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2022 tarihli ve 2020/18 Esas, 2022/465 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 18.09.2023 tarihli ve 2022/3123 Esas, 2023/958 Karar sayılı ek kararı ile sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296/1. maddesi gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz nedenleri; Hürriyeti bağlayıcı cezaya yönelik temyiz yolunun kapatılmasının adil yargılanma hakkının ihlali olacağına, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, lehe kanun maddelerinin uygulanmadığına ve sair nedenlere ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR