Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/47 K.2024/3119

Davacı hakkında Dairemizce verilen bozma kararı üzerine Mahkemece kurulan hükmün; davacı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 6100 sayılı HMK'nın 373/4. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece; davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle maddi ve manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 18.09.2023 tarih, 2021/9628 Esas,

2023/3040 Karar sayılı ilamıyla: "Dosya içeriğine ve UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemeye göre davacının dava açtığı tarihte ve kararı temyiz ettiği tarihte hükümlü olarak cezaevinde bulunduğu ve davacının Düzce 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 19.03.2019 tarihli 2018/650 Esas 2018/1020 Karar sayılı kararı ile kısıtlanarak kendisine babası ...'in velayeti altına alındığı ve hükmün 20.12.2018 tarihinde kesinleştiği dikkate alınarak, davacının velisinin davaya muvafakatinin alınması,

muvafakatin alınamaması halinde dava açma ehliyeti bulunmayan davacının tazminat talebine ilişkin dilekçenin reddine karar verilmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan davanın reddine karar verilmesi hukuka aykırı olduğu" gerekçesiyle hükmün bozulması üzerine ilk derece mahkemesince yapılan yargılama neticesinde süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacının temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz sebepleri; hükmedilen tazminat miktarlarının eksik olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

Mahkemece, Bolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2014 tarih, 2013/529 Esas ve 2014/223 Karar sayılı kararı ile hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından beraatine karar verilmiş, davacının 01.10.2013 tarihinde bir gün gözaltında kaldığı, 02.10.2013-09.12.2013 tarihleri arasında da tutuklu kaldığı, davacı hakkında beraat kararı 28.05.2014 tarihinde kesinleştiği, anılan beraat kararına ilişkin hükümde davacı ...'in tazminat davası açma hakkının bulunduğuna dair herhangi bir hatırlatma yapılmadığı, dava dosyası incelendiğinde;

beraat hükmünün kesinleştiğinin davacıya tebliğ edildiğine ilişkin belgeye dosya içerisinde rastlanılmadığı ancak tazminat davasına dayanak teşkil eden beraat hükmünün 28.05.2014 tarihinde kesinleştiği, davanın ise 05.09.2017 tarihinde açıldığı anlaşıldığı, davacının Mahkemenin 23.01.2018 tarihli duruşmasında alınan beyanında; tazminat hakkının bulunduğunu bildiğini, beraat kararının tarafına tebliğ edildikten sonra kendisinin temyiz etmediğini, hakkındaki kararın bu nedenle kesinleştiğini, hem tazminat hakkını hemde kararı zannettiği kadarıyla 2014 yılında bildiğini belirttiği görüldüğü,

dolayısıyla hakkında verilen beraat kararı kendisine tebliğ edilen ve tazminat davası açma hakkı bulunduğunu bilen davacının CMK 142 nci maddede belirtilen süreler geçtikten sonra davasını açtığı hususu kendi beyanı ile sabit olduğu gerekçesiyle yasal süre geçtikten sonra açılan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, davacının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü tüm temyiz sebeplerinin reddi ile hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,