Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/1592 K.2025/6210

Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 24.02.2025 tarihli ve 2024/1389 E., 2025/1924 K. sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.05.2025 tarihli ve KD-2023/120884 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesi uyarınca lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü: :

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Temyize konu kararın davacı vekiline elektronik yolla tebliğ edildiği, elektronik tebligatın 16.10.2023 tarihinde davacı vekilinin UETS adresine ulaştığı ve aynı gün açıldığı, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesi uyarınca elektronik tebligatta tebellüğ tarihinin elektronik tebligatın muhatabın elektronik posta hesabına ulaştığı veya okunduğu tarih olmayıp, tebligatın muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonu olduğu, bu itibarla temyize konu kararın davacı vekiline tebliğ tarihinin 21.10.2023 olduğu ve davacı vekilince kararın süresinde temyiz edildiği belirlenerek bozma ilâmının kaldırılmasına ve davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11.11.2021 tarih ve 2020/1-425 E., 2021/548 K. sayılı kararı uyarınca; 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesi uyarınca elektronik tebligatta tebellüğ tarihinin elektronik tebligatın muhatabın elektronik posta hesabına ulaştığı veya okunduğu tarih olmadığı, tebligatın muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonu olduğu, bu itibarla davacı vekili tarafından yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/96 E., 2013/293 K. sayılı dosyasında davacının tehdit ve hakaret suçlarından ayrı ayrı 2 yıl ve 1 yıl 9 ay hapsi cezası ile mahkûmiyetine karar verildiği ve cezanın infazına başlandığı, temyiz incelemesinde kararın bozulması üzerine davacının beraatine karar verildiği, kararın 08.12.2020 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı tarafından aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, gözaltı süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.11.2017 tarihli, 2017/118 Değişik İş sayılı içtima kararında davacının hem tazminata dayanak yaptığı mahkumiyet hükümleri hem de bunun dışında kalan hükümlerden cezalarının içtima edilmesi sonucunda 8 yıl 47 ay 57 gün içtimalı cezasının bulunduğu, ceza infaz kurumunda içtimalı şekilde cezasının infazına başlandığı, müddetnamede belirtildiği üzere bihakkın tahliye tarihinin 01.04.2024 olduğu,

müddetnameye dahil edilip tazminat davasına konu edilen sonradan beraat ettiği hakaret suçundan 1 yıl 9 ay hapis ve tehdit suçundan 2 yıl hapis olmak üzere toplam 3 yıl 9 ay hapis süresinin müddetname kapsamından çıkarılması halinde bihakkın tahliye tarihinin 01.07.2020 olduğu, davacının ise bu tarihten önce 25.04.2018 tarihinde zaten şartla tahliye edildiği, bu kapsamda davacının infaz edilen fazladan herhangi bir hapis cezasının bulunmadığı belirlenerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 24.02.2025 tarihli ve 2024/1389 E., 2025/1924 K. sayılı ret kararının KALDIRILMASINA,

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 25.09.2023 tarihli ve 2022/703 Esas, 2023/736 Karar sayılı kararında davacı vekilince belirtilen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,