Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/294 K.2025/3737

Sanık hakkında Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 286/1 maddesinde düzenlenen ve 6 aya kadar hapis cezasını gerektirmesi nedeniyle basit yargılama usulüne tabi olan ses veya görüntülerin kayda alınması suçundan bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sırasında basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilmediği ve duruşma açılarak genel hükümlere göre yargılama yapılmasına rağmen sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 251/3. maddesi uyarınca sonuç cezadan indirim yapılması hukuka aykırı görülmüş ise de;

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylemin 5237 sayılı TCK'nın 286/1. maddesinde düzenlenen ses veya görüntülerin kayda alınması suçunu oluşturduğu, anılan suç, aynı Kanun'un 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık olağan zamanaşımına tabi olduğu, aynı Kanun'un 67/2-d maddesi gereğince zamanaşımı son kesen işlemin 24.11.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu, bu tarihinden itibaren 8 yıllık zamanaşımının karar tarihi olan 28.11.2024 tarihinden önce dolduğu gözetilerek, 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesi kapsamında derhâl beraat kararı verilmesini gerektirir hâllerin bulunmadığı da dikkate alınarak,

sanık hakkındaki kamu davasının CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla 28.11.2024 tarihli duruşma sonunda yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,