Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/3435 K.2025/6659

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: Sanık ... hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma, sanık ... hakkında ise 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasında;

suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması nedeniyle, sanık ...'ün kullandığı iddia edilen en son tarihli faturanın 14.12.2011 olması nedeniyle, bu sanık açısından suç tarihinin 25.01.2012, sanık ...'ün kullandığı en son tarihli faturanın 2012 yılı Mart ayına ait olması nedeniyle, bu sanık açısından da suç tarihinin 25.04.2012 olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanıklara isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suçun 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesi uyarınca olağan zamanaşımının 8 yıl, olağanüstü zamanaşımının ise 12 yıl olduğu,

5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/2-4. maddeleri uyarınca kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, suç tarihleri 25.01.2012 ve 25.04.2012 olup, olağanüstü zamanaşımı süresinin sanık ... yönünden 25.01.2014 ve sanık ... yönünden 25.04.2024 tarihinde gerçekleşmiş olduğu ve dosya içeriği itibariyle de, 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartlar bulunmadığı anlaşıldığından,