KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2012/29400 E., 2013/5887 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Ankara 9. İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 09/08/2012
- Numarası
- 2012/468-2012/727
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :
Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;
Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak başlatılan genel haciz yoluyla takibe karşı borçlunun itiraz etmesi nedeniyle alacaklının, itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, istemin kabulü ile itirazın kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.
İİK.nun 63.maddesi uyarınca, itiraz eden borçlu, itirazın kaldırılması duruşmasında, alacaklının dayandığı senet metninden anlaşılanlar dışında itiraz sebeplerini değiştiremez ve genişletemez. Zamanaşımı itirazı, senet metninden anlaşılan itiraz sebepleri arasındadır. (Prof.Dr.Baki Kuru, İİH-1.Cilt 1988-sh.242 ve devamı)
Somut olayda, alacaklının çeke dayalı olarak genel haciz yoluyla takibe başladığı, borçlunun yasal sürede borca itiraz ettiği görülmektedir. Her ne kadar borçlu itirazında alacağın zamanaşımına uğradığını iddia etmemiş ise de, itirazın kaldırılmasına ilişkin yargılama sırasında zamanaşımı itirazını da ileri sürmüştür. Yukarıda açıklandığı üzere, zamanaşımı itirazı, senet metninden anlaşılan itiraz sebeplerinden olduğundan, takibe itiraz dilekçesinde yer almasa da, İİK.nun 63.maddesi gereğince, itirazın kaldırılması aşamasında ileri sürülmesi halinde incelenmesi zorunludur.
O halde, mahkemece, borçlunun zamanaşımı itirazı incelenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, bu husus dikkate alınmaksızın yazılı gerekçe ile itirazın kaldırılması isteminin kabulü isabetsizdir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2012/29400, K. 2013/5887, 26 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama