KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2012/4912 E., 2012/20715 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Haziran 2012
- Mahkemesi
- Büyükçekmece 1. İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 11/10/2011
- Numarası
- 2009/1132-2011/1028
Karar Metni
327 kelime·2 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü: Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;
Taşınır mal ihalelerinde de uygulanan İİK.nun 134/2. maddesinde, ihalenin feshini isteyecek kişiler sınırlı olarak sayılmıştır. Bunlar; satış isteyen alacaklı, borçlu ve pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenlerdir. Somut olayda ihalenin feshi talebinde bulunan şikayetçi, Bakırköy 2. İcra Müdürlüğünün 2009/912 Esas ve Bakırköy 8. İcra Müdürlüğünün 2009/563 Esas sayılı icra takip dosyalarında alacaklı sıfatını taşımakta olup, aynı taşınırlara haciz uygulatmıştır.
Ancak, ihale tarihinden evvel satışı yapılan taşınırlar hakkında kendi dosyasından satış isteminde bulunmadığından İİK.nun 134/2. maddesinde yazılı “satış isteyen alacaklı” sıfatını taşımadığı anlaşılmıştır. Bu durumda ihalenin feshi davası açmasına yasal imkan yoktur. O halde, mahkemece şikayetin aktif husumet yokluğundan reddi gerekirken işin esasının incelenmesi doğru değil ise de sonuçta şikayet reddedildiğinden karar sonucu itibari ile doğrudur.
Ancak İİK.nun 134. maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesine göre işin esasına girilmeden ihalenin feshi talebinin reddi halinde davacının para cezasına hükmedilemeyeceği öngörülmektedir.
Bu durumda şikayetçinin ihalenin feshi istemi aktif husumet yokluğu nedeniyle ve işin esasına girilmeden reddedileceğinden aleyhine ihale bedelinin %10’u oranında para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup, mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekmekle beraber anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından karar düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2012/4912, K. 2012/20715, 14 Haziran 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama