KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2013/4085 E., 2013/13336 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Serik İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 26/11/2012
- Numarası
- 2012/164-2012/236
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü : Borçlunun usulsüz tebligat şikayeti ile dayanak belgelerin ödeme emrine eklenmediği iddiasıyla icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece ödeme emri tebligatının usulüne uygun olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.
Borçluya ödeme emrinin, muhatabın tevziat saatlerinde adreste bulunmaması nedeniyle Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre 23.09.2009 tarihinde tebliğ edildiği, tebligat işleminde, muhatabın sadece tevziat saatinde adreste bulunmadığına ilişkin tespit yapıldığı, Tebligat Tüzüğü'nün 28. maddesine göre adresten geçici veya devamlı surette ayrılıp ayrılmadığı hususunda bir araştırma yapılmadığı gibi, tevziat saatlerinden sonra adrese dönüp dönmeyeceğinin de belirtilmediği,
bu durumda Tüzüğün 28. maddesine göre gerekli araştırma yapılmadan Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu görülmekte ise de, daha sonra borçluya gönderilen bakiye borç muhtırasının 23.07.2012 tarihinde tebliğ edildiği ve borçlunun usulsüz tebligattan bakiye borç muhtırasının tebliğ edildiği 23.07.2012 tarihi itibariyle haberdar olmasına rağmen yasal 7 günlük süreden sonra 08.08.2012 tarihinde usulsüz tebligat şikayetinde bulunduğu anlaşılmaktadır.
Bu durumda mahkemece şikayetin süre yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenerek istemin reddi doğru değil ise de, sonuçta istem reddedildiğinden sonucu itibariyle doğru mahkeme kararının onanması gerekmiştir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2013/4085, K. 2013/13336, 8 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama