Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2014/19990 K.2014/27823

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK.nun 82/1-12 ve 82/3. maddeleri gereğince; borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Mahcuz meskenin kıymetinin fazla olması durumunda, bedelinden haline münasip bir kısmı, ihtiyacını karşılayabilmesi amacıyla borçluya bırakılmak üzere haczedilerek satılır.

Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Somut olayda, mahkemece taşınmazda 07.03.2014 tarihinde keşif yapılmış, alınan bilirkişi raporunda taşınmazın değerinin 126.000,00 TL, borçlunun haline münasip evin değerinin ise 107.000,00 TL olduğu belirtilmiştir. Bu durumda mahkemece, taşınmazın borçlunun haline münasip ev bedeli olan 107.000,00 TL’dan az olmamak üzere satılmasına ve satış bedelinden 107.000,00 TL’nın borçluya verilmesine, kalan satış bedelinin alacaklıya ödenmesine karar verilmesi gerekirken, mahcuz meskenin değeri olan 126.000,00 TL’sından az olmamak şartıyla satılmasına karar verilmesi isabetsiz olup, kararın bu nedenlerle bozulması gerekir ise de, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.