KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2014/3391 E., 2014/5990 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Mart 2014
- Mahkemesi
- Samsun 2. İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 31/12/2013
- Numarası
- 2013/365-2013/335
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :
Alacaklı tarafından borçlular aleyhine başlatılan genel haciz yoluyla takipte borçlular kendilerine haber verilmeksizin araçlarının trafik siciline konan yakalama şerhinin kendilerini zor durumda bıraktığını, ödeme emrinin postaya geç verildiğini, iddia ederek borçlarını taksitlendirerek ödemek istediklerini ödeme emrine ve aracın sicil kaydına konan yakalama şerhine itiraz ettiklerini beyan ederek icra müdürlüğüne başvurdukları, bunun üzerine müdürlükçe takibin durdurulmasına karar verildiği, alacaklı vekili tarafından icra müdürlüğü kararının iptalinin talep edildiği, mahkemece istemin reddine karar verildiği görülmüştür.
İİK.nun 66. maddesine göre; “Müddeti içinde yapılan itiraz takibi durdurur.”
İtirazın takibi olduğu yerde durdurması ve itiraza bağlanan sonucun doğabilmesi için ortada geçerli bir itirazın bulunması gerekir.
Somut olayda borçluların icra müdürlüğüne yaptıkları başvuru muhafaza işlemine yönelik şikayet niteliğindedir. Kaldı ki anılan dilekçede borçlular borçlarını taksitlendirerek ödemek istediklerini beyan ederek borcu kabul etmişlerdir. Bu durumda geçerli bir itiraz olmadığı için icra müdürlüğünce takibin durdurulmasına karar verilmesi doğru değildir.
O halde mahkemece şikayetin kabulü ile geçerli bir itiraz olmadığından takibin durdurulmasına ilişkin icra müdürlüğü kararının iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2014/3391, K. 2014/5990, 4 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama