Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2019/1938 K.2019/6509

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine 11/01/2011 tarih ve 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen "bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" hükmü karşısında, duruşma davetiyesi tebligatının en son bilinen adrese yapılması mümkün olmadığı takdirde mahkemece araştırma yapılarak MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapılması gerekirken , bu yönde adres araştırması yapılmaksızın aynı kanunun 35. maddesine göre duruşma davetiyesi gönderilerek, sanığın yokluğunda hüküm kurmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Hakkında mahkumiyet hükmü kurulan sanığa, şikayetçinin feragat etmesi veya borcun itfa edilmesi durumunda dava ve bütün neticeleriyle beraber cezanın düşeceği ihtarında bulunulması sırasında İİK’nın 354. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 232/6 maddesine aykırı davranılması,