Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2022/10635 K.2023/3194

Taraflar arasındaki meskeniyet şikayeti uyuşmazlığından dolayı yapılan inceleme sonunda İlk Derece Mahkemesince şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararın şikayetçi borçlu tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine hükmedilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayetçi borçlu tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. ŞİKAYET

Borçlu şikayet dilekçesinde; haczedilen taşınmazın haline münasip evi olduğunu ileri sürerek, tapunun 236 ada 29 parselinde kayıtlı 9 bağımsız bölüm numaralı taşınmazdaki haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Şikayet edilen alacaklı cevap dilekçesinde; borçluya intikal edecek birçok arsa, tarla, bahçe ve ev üzerinde hakkının bulunduğunu, dava konusu taşınmaza haciz konulmasına ödeme gücü bulunmasına rağmen ödemeyerek davacı borçlunun kendisinin sebebiyet verdiğini, maddi imkanlara sahip olmasına rağmen kötü niyetle alacağını sürüncemede bıraktığını, haksız ve dayanaksız olarak meskeniyet iddiası sebebi ile açılan bu davada yargılama gideri ve vekalet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmaza dair alınan bilirkişi raporunda, dava konusu Kırklareli ili, Lüleburgaz ilçesi, Yılmaz Mah. Adresinde 236 ada 29 parsel sayılı taşınmazda bulunan E Blok 2. Normal kat 9 nolu bağımsız bölümün piyasa rayiçlerine göre değerinin 355.000,00.-TL olduğu, gerek tapu kayıtlarında gerekse keşif esnasında yapılan gözlemde mesken olarak kullanıldığı ve ikamet edildiği,

borçlunun belirtilen sosyal ekonomik durumu Lüleburgaz ilçesindeki daire fiyatları ve yaşam tarzı dikkate alındığında haline münasip konut değerinin 200.000,00.-TL olduğunun belirtilmesi karşısında davacının alabileceği haline münasip mesken ile dava konusu meskenin farklı değerlerde olduğu bu nedenle dava konusu meskenin haline münasip mesken olmadığı gerekçesi ile meskeniyet şikayetinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi borçlu istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Borçlu istinaf dilekçesinde; yerel mahkemece borçlunun haline münasip evi alabileceği miktar, mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın hak sahiplerine ödenmesine,

satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisinin isabetsiz olduğunu, meskeniyet araştırması yapılırken borçlunun sosyo- ekonomik durumununda araştırılması gerekmekte iken bu yönü ile de eksik araştırma yapılarak hüküm tesis edildiğini, yaşamlarını birlikte sürdüren 4 kişilik aile için hacze konu ev minimum düzeyde yaşam koşullarını sağlayan ve ancak ihtiyaçlarına cevap verebilen haline münasip ev niteliğinde olduğunu,

gerek hacze konu evin konumunun sosyal çevresi içerisinde yer alması gerekse evin fiziksel koşullarının 4 kişilik geniş bir ailenin ihtiyaçlarını asgari düzeyde karşılayacak nitelikte olması münasebeti ile söz konusu evin İİK md.82/12 md.sinin duraksama yaratmayacak açıklıktaki hükmü uyarınca haline münasip evi olduğunu, dolayısı ile de haczi kabil olmadığını, işlenen haciz şerhinin kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğini, söz konusu evin maliki olduğu tek evi olup haciz işlemlerine devam edilmesi ve sonrasında satılması halinde yaşamını idame ettirebileceği başka bir alternatif evi bulunmadığını,

yaşadığı sosyal çevreden ayrılarak başka bir muhite taşınmak zorunda kalmasının kendisi ve ailesi için yıkım teşkil edeceğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tapu kaydına göre meskeniyet iddiası nedeniyle haczedilmezlik şikayetinde bulunulan taşınmazın tamamının borçlu adına kayıtlı olup, tapu kaydında Kırklareli ili, Lüleburgaz ilçesi, Yılmaz mah.

236 ada 29 parselde kain blok e kat: 2 no:9 nolu taşınmazın mesken vasfında olduğunu, taşınmaz üzerinde T.İş Bankası lehine 12/06/2015 tarihli 1. Derece, Yüksel Özdemir lehine 26.02.2020 tarihli 2. derece ipotek kaydı bulunduğunu, "kendisine/kendilerine açılmış ve/veya açılacak olan her türlü krediden, bankaya teminata, iştiraya veya iskontoya herhangi bir kişi tarafından verilecek borçlusu ve cirantası olduğu oldukları senetlerden....doğmuş doğacak tüm borçlarını karılamak üzere.." kayıtlar nedeniyle, söz konusu Türkiye İş Bankası ipoteğinin,

borçlunun kullandığı/kullanacağı her türlü kredinin teminatı olarak tesis edildiği ve dolayısıyla zorunlu ipotek olmadığını açık olduğunu, Türkiye İş Bankasının 07.04.2021 cevabı yazısına göre ipoteğe ilişkin borcun ödenmesine devam edildiğini,bu durumda, haciz tarihinden önce verilen ipoteğin doğmuş ve doğacak tüm borçlar için verildiğini, zorunlu ipotek olmadığı ve borçlu tarafından kullanılan kredi borcunun ödenmediği anlaşıldığına göre, Mahkemesi’nce meskeniyet şikayetinin açıklanan gerekçe ile reddine karar verilmesi gerekmekte olup, davacının istinaf başvurusunun reddi ile, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinde hata edildiğinden,

HMK'nın 353/1-b.2. maddesi gereğince İlk Derece Mahkeme kararının kaldırılmasına, şikayetçi yönünden verilen kararın gerekçesi düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi borçlu temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayetçi borçlu temyiz dilekçesinde; bölge adliye mahkemesi kararının gerekçesinin hatalı olduğunu, ipoteğin bankanın kendisini güvence altına almak amacıyla o şekilde oluşturulduğunun açık olduğunu taşınmazın haline münasip meskeni olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesinin kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık; İİK'nın 82/1-12. maddesine dayalı meskeniyet şikayetine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk İİK md. 82/1-12., TMK md. 194.,

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup borçlunun temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanunun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 179,90 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,