Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2023/544 K.2023/606

Taraflar arasındaki takibin iptali yargılaması sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine, tazminat tayinine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın şikayetçi-borçlu vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayetçi-borçlu vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 18.01.2022 tarihli ve 2021/7566 Esas, 2022/569 Karar sayılı kararı ile bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararı bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına İlk Derece Mahkemesince direnilmesi üzerine karar şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 364. maddesi gereğince nihai kararlara ilişkin temyiz edilebilirlik sınırı, 2022 yılı için 107.090,00 TL olup, 2004 sayılı Kanunu’n Ek-1 maddesinde parasal sınırların uygulanmasında (temyizen denetlenecek) hükmün verildiği tarihteki miktarın esas alınacağı hüküm altına alınmıştır.

İncelenmesi istenilen İstanbul 32. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 08.12.2022 gün, 2022/190 E.- 2022/162 K. sayılı direnme kararı, (icra takibindeki asıl alacakların toplam miktarı gözetildiğinde) kararın verildiği tarihte geçerli olan 107.090,00 TL tutarındaki temyiz edilebilirlik sınırının altında olduğundan, direnme kararının esası incelenmeksizin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.