Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2023/5571 K.2024/2870

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkikinin davalı/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından başlatılan genel haciz yoluyla ilamsız takibe karşı borçlunun itirazı üzerine takibin durduğu, alacaklının itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece davanın kabulüne ve davalı borçlunun itirazının kesin olarak kaldırılmasına karar verildiği, kararın borçlu tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun İİK’nın 363//1 maddesinin son cümlesi ve HMK’nın 352/1-c maddesi uyarınca süre yönünden reddine hükmolunduğu, kararın borçlu tarafından temyiz edildiği görülmektedir.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 363/1. maddesine göre istinaf yoluna başvuru süresi tefhim veya tebliğden itibaren on gündür.

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince verilen kararın 08.03.2023 tarihli olduğu görünse de anılan mahkeme kararının yazıldığı tarihin 31.03.2023 olduğu, aynı gün hakim tarafından UYAP ortamında onaylanan gerekçeli kararın, dosya kapsamındaki PTT Gönderi Takip listesine göre 03.04.2023 tarihinde PTT’ye teslim edildiği, 05.04.2023 saat: 14.20 de bizzat muhataba teslim edildiğinin anlaşılması karşısında tebliğ evrakında; 15.03.2023 tarihli, el yazılı olmayıp sadece kaşe olarak yer alan tebliğ tarihinin maddi hataya tabi olup, davalı/borçlunun 07.04.2023 tarihinde İlk Derece Mahkeme kararına dair istinaf başvurusunun yasal süresinde yapıldığı açıktır.

Bu nedenlerle, davalı/borçlunun yasal sürede yapıldığı anlaşılan istinaf başvurusunun esasının incelenmesi ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.