Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2024/874 K.2024/1148

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 13/07/2023 tarih ve 2020/1603 E. - 2023/1226 K. sayılı kararının davacı ... tarafından “Adli Yardım Vardır” ibaresi ile temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 25/09/2023 tarih, 2023/4800 E.-2023/5269 K. sayılı kararıyla davacının adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin adı geçen davacı tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nun 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmış olup dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Adli yardım 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan Kanunun 335/3. maddesine göre; adli yardım hükmün kesinleşmesine kadar devam eder.

Somut olayda; İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2016/1183 Esas ve 08/12/2016 tarihli tensip tutanağının (10) nolu bendinde aynen “davacı tarafın adli yardım talebinin kabulü ile, ileride haksız çıkan taraftan karşılanmak üzere yargılama masraflarının suçüstü ödeneğinden karşılanmasına” şeklinde adli yardım kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda yer verilen mevzuat hükmü gereğince; 08/12/2016 tarihli adli yardım kararının hükmün kesinleşmesine kadar devam edeceği açıktır.

Hâl böyle olunca, adli yardım talebinin reddine ilişkin Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 25.09.2023 tarih ve 2023/4800 Esas 2023/5269 Karar nolu kararına karşı davacı tarafından yapılan itirazın kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Kabule göre de; davacının temyiz dilekçesinde yeni bir adli yardım talebi olmamasına rağmen -dilekçede yer alan “adli yardım vardır” ibaresinin yeni bir adli yardım talebiymiş gibi değerlendirilerek- itiraza konu kararın alınması da yerinde görülmemiştir.