Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/1210 K.2011/8269

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakim takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, müştekinin işyerinin muhkem kapı ve kilitlerini kırarak, anahtarını ele geçirdiği işyerindeki minibüse çaldığı kasayı yükleyerek ve aracın mazotu bittikten sonra da aracı terk ederek hırsızlığı gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında; eyleminin, 765 sayılı TCK.’nın 493/1-2-son. maddesine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1-2-son,522(pek fahiş),81/2-3. maddeleriyle, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-d,53. uzlaşma olanağı sağlandıktan sonra 116/1, 53; 151/1, 53. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında uygulama yapılıp sonucuna göre lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,