Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/12714 K.2012/14571

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suç tarihinde gündüz vakti sanığın, haklarında tefrik kararı verilen, yakalanamayan ve kimliği tespit edilemeyen iki bayanla birlikte müştekinin oturduğu dairenin çelik kapısını zorlayıp açarak içerden hırsızlık yaptıkları, sanığın eyleminin suç tarihi itibarıyle 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 522 maddelerine uyduğu, 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu,

somut olayda sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Yasanın 116/1 maddesine uyan konut dokunulmazlığını bozma ve yakınma devam ettiğinden TCK'nın 151/1. maddesine uyan mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu,

suç tarihi itibarıyle konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarının uzlaşma kapsamında olduğu ve taraflara uzlaşma teklif edilerek sonucuna göre ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanıp ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek,

sanık hakkında 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 522. maddeleriyle, 5237 sayılı TCK'na göre 142/1-b, 116/1 ve 151/1. maddeleri uygulanarak denetime olanak verecek şekilde her bir eylem için ayrı ayrı uygulamalar yapılarak lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suçun nitelendirilmesinde hataya düşülerek ve denetime olanak vermeyecek şekilde yapılan karşılaştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,