Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/1447 K.2012/2655

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakim takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin; davaya katılmakla, katılan sıfatını kazandığı halde hüküm başlığında müşteki olarak gösterilmesi,

2-Sanığın katılanın işyerinin muhasebe bölümüne girdikten sonra çekmeceyi alet vasıtasıyla kırarak elde ettiği anahtarla çelik kasayı açarak eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında; çekmecenin muhkem olup olmadığı yönünde bilirkişi raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Sanığın şüphe üzerine getirildiği karakolda suça konu parayı sakladığı yeri söyleyerek kısmi iadeyi sağladığının anlaşılmasına göre; müştekiye kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği sorulduktan sonra doğacak sonuca göre 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanması olanağının tartışılmaması,

4-Anahtarın bulunduğu çekmecenin muhkemlik araştırması yapıldıktan sonra sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/2,(veya 493/1-2-son),522(pek fahiş),59 maddeleriyle, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/2-d,(müştekinin rıza göstermesi durumunda 168/1-4),62,53; uzlaşma olanağı sağlandıktan sonra 116/1,62,53; 151/1,62, 53. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında lehe yasanın belirlenmesinde zorunluluk bulunması,