Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/17806 K.2011/2775

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün maddelerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilmeyip, 5237 sayılı yasaya göre verilmesi gereken ceza denetime olanak sağlayacak biçimde belirlenmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında, 765 sayılı TCK.nun 522/1. maddesinin pek hafif değere ilişkin hükmü ile uygulama yapılırken, cezadan 1/2 oranından fazla indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 492/1, 62, 522/1. ( pek hafif) maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-a, 143/1, 35/2, 53/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, uygulamaya göre lehe Yasanın belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

4- Kalkışmadan hüküm kurulurken uygulanması gereken 765 sayılı TCK.nun 62. maddesinin kararda gösterilmemesi,