Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/19729 K.2013/1023

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

765 Sayılı TCK'dan farklı olarak 5237 sayılı TCK'nın 168/4. maddesinde kısmi iade müessesinin düzenlenmiş olması karşısında, sanığın suça konu eşyalardan katılana ait tabancanın yerini gösterip kovuşturma başlamadan kısmi iadeyi sağladığının anlaşılması karşısında, katılanın kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükmünün uygulanmasına rıza gösterip göstermediğinin tespit edilerek; sanığın eyleminin 765 sayılı TCK'ya göre 493/2. maddesine uyduğu, 5237 sayılı TCK’ya göre ise, 142/2-d maddesine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra aynı yasanın 116/4. maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunu da oluşturduğu gözetilerek,

işyeri dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden usulüne uygun şekilde uzlaşma olanağı sağlandıktan sonra 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, her iki yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak, lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,