Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/2530 K.2012/116

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekiye ait evin salon pencere camının kırılması sureti ile içeri girilmek sureti ile suçun işlendiği ve mahallinde yapılan keşif sonucu bilirkişi tarafından ibraz edilen 14.05.2005 tarihli raporda, pencere camının muhkem olmadığının bildirildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın 765 sayılı TCK'nın 492/1. maddesi yerine yazılı biçimde cezalandırılmasına karar verilmesi,

2-Sanığa yüklenen ve 765 sayılı Kanunun 492/1. maddesine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 102/4. ve 104/2. Maddesinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının, suç tarihi 18/02/2000 tarihi ile inceleme tarihleri arasında geçmiş bulunması ve bu süre içerisinde zamanaşımını kesen herhangi bir işlem yapılmamış olması,