Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/29927 K.2012/1857

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerini olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilmemiş ise de, hükümlünün eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 61. maddelerine göre hükümlüye alt sınırdan ceza verilmesi halinde bile 765 sayılı TCK ile yapılan uygulamanın hükümlü lehine olması nedeniyle uygulamalı karşılaştırma yapılmaması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 günlü, 2008/89-58 sayılı ve benzer kararlarında açıklandığı üzere, sonradan yürürlüğe giren Yasa nedeniyle yapılan uyarlama yargılamasının nisbi yargılamaya tabi olduğu, yeni Yasanın lehe sonuç doğurduğu saptandığında, sonraki Yasaya göre uygulama yapılması; 765 sayılı Yasa uyarınca verilip kesinleşmiş olan önceki hükmün sanık yararına olduğunun saptanması halinde ise, kesin hükmün müessiriyeti açısından önceki hükümde değişikliğe yer olmadığına ve kesinleşmiş olan önceki hükmün aynen korunmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, uyarlama yargılaması sırasında önceki hükümde uygulanmayan 765 sayılı TCK'nın 59. ve 647 sayılı Kanun'un 4.maddeleriyle uygulama yapmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- 5237 sayılı Yasada, para cezalarının infazı sırasında gecikme zammına yer verilmemiş olması karşısında, 5275 sayılı Yasanın 106 ve 122. maddeleri de gözetilerek, 4786 sayılı Yasa ile 647 sayılı Yasanın 5. maddesinde yapılan değişiklik uyarıca 6183 sayılı Yasanın 51. maddesine göre para cezasının süresinde ödenmemesi halinde, gecikme zammına hükmedilemeyeceğinin gözetilmesi zorunluluğu,