Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/3897 K.2012/4864

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Daha önceden kasıtlı bir suçtan kesinleşmiş mahkumiyeti bulunan sanık hakkında CMK'nın 231. maddesi gereğince uygulama yapılamayacağı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanığın, müştekiye ait otomobilin kapısının kilidini zorlayarak açtığının anlaşılması karşısında; hakkında mala zarar verme suçundan zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyet hükmünün hangisi olduğunun infazda tereddüte yol açmayacak ve denetim olanağı verecek biçimde karar yerinde gösterilmemesi,

2-5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

3-Sanığın Ummahan olan anne adının gerekçeli karar başlığına yanlış yazılması,

4-Sanığa verilen cezada TCK'nın 143. maddesi gereğince en üst oranda arttırım uygulanmasının gerekçesinin karar yerinde tartışılmaması,