KÜNYE
(Kapatılan)13. Ceza Dairesi 2011/8112 E., 2012/7539 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;
Sanığın eylemini gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlediği halde 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile cezasından artırım yapılmaması ve özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüğüne karar verilen sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53. maddesi ile uygulama yapılmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak:
Sanığın tekerrüre esas alınan hükümlülüğünün suç tarihinden sonra kesinleşmiş olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7. maddelerini uygulamasına esas olamayacağının gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, tekerrüre esas hüküm fıkrasından "Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.06.2006 tarih 2005/227 E 2006/377 K sayılı ilamı ile 765 sayılı TCK'nın 350/1, 80, 59/2. maddeleri gereğince sonuç olarak 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı,
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2011/8112, K. 2012/7539, 2 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama