Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/8877 K.2012/10687

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Olaydan sonra kollukça yapılan incelemede aracın sol kapı kilit hizasında boya dökülmesi ile sert bir cisimle zorlama izi tespit edilmesi ve taklit anahtarla aracın kapısının açıldığının kesin olarak belirlenememesi karşısında; mevcut şüphe sanık yararına yorumlanarak, sanığın aracın kilitli vaziyetteki kapısını zorlayarak açıp, içinden oto teybi alması şeklinde gerçekleşen eyleminin, TCK'nun 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Suç tarihinde katılanın aracını saat: 21.00 sıralarında kilitleyerek park etmesi ve sonrasında sanığın kolluk görevlilerince ertesi gün saat: 06.00'da takip edilerek yakalanması karşısında; suçun gece sayılan zamanda işlendiğine dair deliller gösterilmeden sanık hakkında TCK'nun 143/1. maddesi uygulanmak suretiyle hırsızlık suçundan fazla ceza verilmesi,

3- Suç tarihi itibari ile mala zarar verme suçunun uzlaşmaya tabi olması ve olayda katılanın uzlaşma görüşmelerine hazır olduğunu beyan etmesi karşısında; sanığa CMK'nun 253. ve 254. maddeleri uyarınca sanığa uzlaşma sorulmadan ve uzlaşmaya ilişkin hükümler tartışılmadan karar verilmesi,

4- Kararda takdiri indirimi düzenleyen kanun maddesinin TCK'nun 62. maddesi yerine 59. maddesi olarak yanlış yazılması,

5- Kasten işlenen suçlardan hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen haklardan sanığın yoksun bırakılmasına karar verilmemesi,