Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/12582 K.2013/26187

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz istemleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın suç tarihinde geceleyin 21.40 sıralarında müştekinin evinin pencere demirini ve çerçevesini sökerek eve girip çalacak değerde eşya bulamayıp evden ayrıldığı sırada ihbar üzerine olay yerine gelen polislerce yakalandığı olayda eylemin 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesindeki suçu oluşturduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm, suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nın ve sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçlar birbiriyle karşılaştırılmak suretiyle bulunacağından, 765 sayılı TCK'nın 493/1,62,81/2. maddeleri ile (sanık Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 1998/889-1423 E-K. sayılı ilamı ile mükerrir olduğundan 522. maddenin lehe hükmünden yararlanamayacağı gözetilerek) 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b,143/1,35/1-2,116/1-4,151/1. maddeleri arasında,

5237 sayılı TCK'ya göre geceleyin konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarının CMK'nın 253-254. maddeleri kapsamında uzlaşma usulüne tabi oldukları göz önüne alınıp uzlaşma usulü uygulandıktan sonra sonucuna göre, her iki TCK'ya göre denetime imkan verecek şekilde lehe olan TCK'nın belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime imkan vermeyecek biçimde hüküm kurulması,