Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/18849 K.2013/33041

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın müştekiye ait işyerinin giriş kapısını sert cisimle zorlayarak açtığı, işyerinde bulunan çelik kasayı parçalayıp suça konu eşyaları çalarak gerçekleştirdiği eylemin, 765 sayılı TCK'nın 493/1 ve 522. maddelerine uyduğu,

5237 sayılı TCK'nın da 142/1-b maddesine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Yasanın 116/2 ve 151/1. maddelerine uyan işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu, iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar vermek suçları yönünden,

öncelikle iddianame düzenlenmesi sağlanıp kamu davası açıldıktan sonra 5271 sayılı CMK’nın 253 ve 254. maddelerinde düzenlenen “uzlaşma” müessesesi bakımından 5560 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önceki durumlarına göre değerlendirme yapılıp sonucuna göre sanık yararına olan yasanın belirlenmesi ve 5252 sayılı yasanın 9/3. maddesine göre karşılaştırmanın buna göre yapılması gerektiği gözetilmeden hatalı şekilde karşılaştırma yapılması,